księgozbiór

Lekko i groźnie

2012-02-11T18:12:00.000+01:00

Stephen King "Nocna zmiana"

Nigdy zbytnio nie rozumiałem zachwytów nad prozą Kinga. Owszem, niektóre jego pomysły są całkiem niezłe (Carrie, Lśnienie), nie można mu odmówić warsztatowej sprawności (polecam jego Jak pisać - interesujące połączenie poradnika dla pisarzy z autobiografią). Z drugiej strony irytują jego autoplagiaty, popkulturowe płycizny i niesamowity wręcz talent do psucia zakończeń.
King nie gości u mnie zbyt często - ostatnie spotkania (Łowca snów oraz Bezsenność) były naprawdę nieudane.
Mimo to niedawno znowu sięgnąłem po jego książkę. Sam nie wiem dlaczego; może, mimo wszelkich obiekcji, zadziałała magia nazwiska, może chęć przeczytania czegoś niezobowiązującego i lekkiego, a może głównym powodem była cenowa promocja w osiedlowej Biedronce.
Nocna zmiana to zbiór kilkunastu wczesnych opowiadań Kinga. Jak w większości tego typu kompilacji poziom utworów jest bardzo nierówny. Od kiczowatych, poprzez przeciętne po niezłe.
Najlepiej w tym zbiorku prezentują się te opowiadania, w których Zło nie objawia się pod postacią przybysza z obcej galaktyki, galaretowatego monstrum czy gigantycznej glisty, ale pojawia się jako zwykły, przeciętny człowiek. Opisy ciemnej strony naszej osobowości są ciekawsze literacko niż tajemnicze, nadprzyrodzone stwory.
Po Nocnej zmianie nie obiecywałem sobie wiele. Oczekiwałem w miarę zgrabnych, sprawnie napisanych opowiastek do poczytania podczas weekendu.
I dokładnie to otrzymałem.

P.S. Książka ma jedną z brzydszych okładem jakie widziałem. Śmiało może konkurować z Eryniami Krajewskiego. Dlatego też mój egzemplarz został owinięty w gazetowy papier.

Prezent dla kobiety, która wszystko ma

2012-02-04T18:07:00.006+01:00

Camilla Morton, "Jak chodzić na wysokich obcasach", wyd. Niebieska Studnia

Poradników, przewodników, czy leksykonów nie czytamy od deski do deski. Nie są to publikacje do tego stworzone. Jednak jeśli po którąś z tych książek sięgamy często, żeby po prostu poczytać, to już duży sukces lektury!

Do moich rąk trafił ostatnio przewodnik dla młodych kobiet. Nie, nie powalił mnie na kolana, bo ja w ogóle jestem daleka od literatury w spódnicy. Znalazłam w nim natomiast tyle ciekawych rzeczy, że postanowiłam się tym odkryciem podzielić.

Przewodnik Morton jest napisany w bardzo swobodny, humorystycznym tonie. Ten fakt ułatwia połykanie kolejnych rad zamieszczonych na bez mała pięciuset stronach. Porady zaś to wachlarz instrukcji od całkiem banalnych (dla przysłowiowej blondynki) do całkiem ciekawych.

Dużym plusem książki jest jej uzupełnienie o polskie dodatki. W rozdziale "Jak rozumieć politykę" mamy bardzo ciekawy przegląd przygotowany przez Agatę Nowakowską - dziennikarkę Gazety Wyborczej. Znajdziemy w nim m.in. cytaty, które przeszły do języka codziennego, skrótowo i zabawnie zrelacjonowane spory polityczne oraz charakterystykę najważniejszych partii ostatnich lat, a także poszczególnych ministerstw.

Oto próbka:

Ministerstwo Sprawiedliwości

Pilnuje, by przestępcy byli osądzeni, rządzi prokuraturą i pisze nowe prawo (oczywiście potem parlament je uchwala). Ostatnio pojawił się pomysł skazywania chuliganów w ciągu 24 godzin. Polacy to krwawy naród: ponad 70 procent Polaków jest za karą śmierci.

Najciekawszym, jak dla mnie, rozdziałem był "Jak być miłośnikiem sztuki", czyli co i kogo trzeba znać, żeby się w towarzystwie nie zbłaźnić:) I tu znów mamy cenny polski dodatek!

Większość jednak zawartych w poradniku wskazówek należy potraktować z dużym dystansem i niekoniecznie się przejmować tym wszystkim. Ja się z wieloma rzeczami nie godzę (brak mi stylu, wiem) i jakoś mnie to nie boli. Zdanie, które wzbudziło mój dogłębny sprzeciw brzmiało: Na pewno nie ma osoby, którą zdobiłyby (...) flanelowe koszule w kratę(...).

"Jak chodzić na wysokich obcasach" to natomiast świetna książka na prezent dla młodej kobiety, której gustu literackiego nie znamy, ostatnio kupiliśmy jej na urodziny alkohol i nie chcemy się powtarzać i w ogóle nie mamy pomysłu co jej kupić, bo używa rzeczy wyłącznie markowych, a my akurat nie pamiętamy nazwy tej najlepszej firmy (bo ta druga, to według niej zupełnie nie jest stylowa...).

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu Niebieska Studnia.

Dla dorosłych i dla dzieci - Findus

2012-01-29T08:38:00.004+01:00

Seria o Pettsonie i kocie Findusie, Media Rodzina

Chyba to będzie na tym blogu premiera, bo wcześniej nie pisałam o książkach dla dzieci. Ta seria jest jednak wyjątkowa, dlatego pokuszę się o jej przedstawienie.

Autorem tekstów i jednocześnie ilustratorem jest Szwed - Sven Nordqvist. I tu mała dygresja.

Swego czasu trochę, z jakiś bliżej nie określonych pobudek, zgłębiałam szwedzkojęzyczną literaturę dziecięcą. Prócz Astrid Lindgren i Tove Jansson znalazłam kilku ciekawych autorów. Jednocześnie jednak przekonałam się ile naturalistycznych, i tym samym nie nadających się dla dzieci, bajek spłodzili szwedzkojęzyczni pisarze. Nie będę ich wymieniać z nazwiska, bo nawet zła reklama pomaga w marketingu.

Wracając do Nordqvista, to jest to pisarz wyjątkowo wrażliwy i subtelny. Na tle pozostałych pisarzy z tego kręgu jest wręcz unikatowy. Historie, które autor wymyśla są jednocześnie proste i zaskakujące. Główne postaci: staruszek Pettson i jego mówiący kot Findus, są pełne ciepła, a sympatyczny zwierzak przypomina z charakteru kochanego urwiska.

Warstwa tekstowa jest przeznaczona głównie (choć nie wyłącznie) dla dzieci.Jest przesiąknięta swoistym, bardzo sympatycznym humorem.

Zaś ilustracje zasługują na osobny komentarz. Z punktu widzenia dziecka mamy kolorowe obrazki z przesympatycznym kotem, jego właścicielem, małymi stworzonkami-muklami, oraz kurami. Pełne detali tworzą nie tylko tło do opowiadania, ale wzbogacają je o nowe szczegóły.

Rysunki Nordqvista są też wspaniałą rozrywką dla dorosłych. Żart, który prezentują obrazki jest dwu poziomowy i dojrzali czytelnicy z przyjemnością pewnie będą śledzić poczynania "nieodpowiedzialnych kur" i mukli.

Na polskim rynku pojawiło się póki co pięć książek z serii o kocie Findusie. Wszystkie ukazały się dzięki wydawnictwu MEDIA RODZINA. które nas swojej stronie promuje bohaterów dzięki zamieszczonym grom dla milusińskich.

Swoja drogą stronę wydawnictwa warto odwiedzić też z tego powodu, ż w swojej ofercie ma bardzo ciekawe książki dla dzieci (równie wspaniała książeczka "Wesoły Ryjek") - takie, które przy kolejnym czytaniu przez dorosłych nie nudzą tych ostatnich, nawet jeśli pociecha często prosi o przeczytanie tej samej historii.

Idę o zakład, że do 30 str uśmiejesz się

2012-01-15T18:18:00.004+01:00

Tomasz Pindel "Czy to się nagrywa", Świat Książki 2011

W jednej z dwóch stacji radiowych, które słucham - RMF Classic - w każdy poniedziałek o godzinie 15.30 nadawana jest krótka audycja "Piątka z literatury". Program prowadzą Szymon Kloska i Tomasz Pindel z Instytutu Książki. Obaj panowie są na co dzień tłumaczami literatury hiszpańskojęzycznej i obaj mają na koncie świetnie brzmiące po polsku książki (nie wypowiadam się na temat ich wierności - nie znam hiszpańskiego - ale jestem przekonana, że Panowie w tym co robią są naprawdę dobrzy).

Tłumacze prowadzą także dwa blogi: Noble i buble oraz Poczytane, a ostatnio ukazała się także na rynku książka autorstwa Tomasza Pindla i o niej chcę pisać.

Nie będę robić długiego najazdu - przechodzę do rzeczy: "Czy to się nagrywa?" jest książką bezapelacyjnie REWELACYJNĄ! Jak zapowiada podtytuł jest to komedia prawie erotyczna. Książka składa się wyłącznie z monologów poszczególnych postaci biorących udział w akcji, dodajmy, akcji bardzo wartkiej i wciągającej.

Jak wypowiadał się w jednym z wywiadów sam autor: chciał zrealizować marzenie tłumacza, który najchętniej wywaliłby z książek wszystkie dłużyzny. I trzeba przyznać, że Tomaszowi Pindlowi udało się to, choć powiedzmy szczerze - tłumaczenie jego książki byłoby wyzwaniem. Dlaczego? W książce mamy kilkanaście typów ludzi i zindywidualizowany język każdego z nich, nasycony przekręconymi porzekadłami, neologizmami i językowymi potworkami.

Mistrzowsko wręcz ujęte, w ramach poszczególnych grup, słownictwo oraz wyrażany nim światopogląd postaci stanowią wspaniałą panoramę charakterów.

Jeśli pominęli byśmy wszystkie powyższe zalety, to jest jeszcze coś, czym książka wybija się wysoko ponad przeciętność. To gęsto usiany humor. I to nie taki, który podnosi nam do góry kącik ust, ale taki, że zaczynamy śmiać się w głos i łapać za brzuch! Są tu całe strony fenomenalnej ironii, zabawy słowem, stereotypami myślowymi etc.

Debiut pisarski Tomasza Pindla jest konieczny zauważenia i godny polecenia, bo już dawno przy lekturze (jak mówił klasyk) nie "ześmiałam się ze śmiechu jak norka".

Lost in translation, czyli jak zepsuć przyjemność z lektury

2012-01-07T09:39:00.001+01:00

Lew Szylnik "Czarne dziury historii Rosji"

Lubię takie książki - szukające dziury w całym, podważające oficjalną wykładnię wydarzeń historycznych, negujące kanoniczną wersję wydarzeń. Zmuszające do myślenia, oferujące inne spojrzenia. Kontrowersyjne, łamiące schematy, obrazoburcze. Niekoniecznie trzeba się zgadzać z poglądami autora - ale analizowanie alternatywnych interpretacji historycznych wydarzeń zawsze stanowi ciekawą rozrywkę intelektualną.
Niestety, w przypadku "Czarnych dziur" ta rozrywka została zepsuta całkowicie poprzez tłumaczenie p. Małgorzaty Leczyckiej.
Mógłbym zaakceptować kulejący szyk zdań i niezbyt logiczne frazy (może dzięki temu Sz.P. Tłumaczka chciała oddać styl Lwa Szylnika?), ale przekładając książkę z bratniego słowiańskiego języka zrobić coś więcej, niż zamiana cyrylki na łacinkę.
Przykłady? Proszę bardzo:
Już na samym początku jesteśmy raczeni zwrotami typu rzymska cerkiew oraz cerkiew zachodnia - cóż, u nas przyjęło się stosować nazwę Kościół (rzymski, zachodni, powszechny itp), słowo cerkiew rezerwując tylko dla odłamu wschodniego. Uwieńczeniem tej części jest zwrot Papa Rzymski, który pojawia się na stronie 24, a który jest kalką określenia папа римский oznaczającym po prostu papieża.
Chwilę potem Tłumaczka błyszczy ponownie - przy opisie księcia Włodzimierza (później nazywanego Wielkim bądź Świętym) pojawia się określenie Czerwone Słoneczko. Zgadza się, w bylinach nazywano tak tego władcę, ale należy pamiętać, że wówczas słowo красный oznaczało piękny i dopiero kilkaset lat później zaczęto tym słowem określać kolor czerwony. I takie też miano ("Piękne Słoneczko") przywołuje w swej "Historii Rosji" Ludwik Bazylow.
Mija kilka stron i napotykamy kolejny kiks. Autor, opisując przekład Pisma Świętego na język staroruski przywołuje Księgę Jezdry. Nie możecie znaleźć takiej księgi w swoich wydaniach? Nic dziwnego, bo w polskich przekładach księga ta występuje jako Księga Ezdrasza. Ale po co sprawdzać, pani Małgorzato, prawda?
Potem następują opisy sporów o krainę nazywaną Liwonią. Pojawiają się wojny liwońskie (także z Polską), zakon liwoński, rozejmy liwońskie... Nie znacie takiego kraju? Cóż, ziemie przez Rosjan wówczas określane jako Liwonia w polskiej historiografii zwykło się nazywać Inflantami (i wówczas nawet średnio rozgarnięty gimnazjalista pojmie, o jakich wojnach pisze autor). A liwoński zakon my nazywamy Zakonem Kawalerów Mieczowych. Ale cóż, podręcznika historii dla klasy IV tłumaczka też pewnie nie posiadała.
Na stronie 114 pojawia się mój faworyt - rzeź warfołomiejewska. Czy to określenie tragicznych wydarzeń w zaginionym mieście Warfołomiejewsku? A może to opis zbrodniczego czynu jakiegoś władcy imieniem Warfołomiej? Nic z tego - mianem Варфоломеевская Ночь Rosjanie określają Noc św. Bartłomieja, czyli rzeź hugenotów w Paryżu w nocy 23 na 24 sierpnia 1572 roku.
(tu mała dygresja - jakiś czas temu Ksenia Przybyś, prowadząca blog Rosyjski Metal żaliła mi się, że ma problem z przetłumaczeniem tekstu pewnego rosyjskiego utworu rockowego - polski "odpowiednik" nijak nie chciał się przetłumaczyć tak, by pasować do melodii. Tytuł tego utworu brzmiał... "Варфоломеевская Ночь" :D Kseniu, po co się męczyć, szukać odpowiedników, grzebać po książkach. Przetłumacz to jako "warfołomiejską noc" i będziesz miała problem z głowy. A, że będzie to nieco bez sensu - jak widać, innym to nie przeszkadza).
Po czymś takim drobne translatorskie wpadki jak niepoprawna odmiana nazwiska carów (Romanowych zamiast Romanowów, Romanowie zamiast Romanowowie), używanie określenia "carowa" miast "caryca", półwyspu Liaodong" zamiast "Liaotang" czy "tsushima" zamiast "cuszimy" wydają się być tylko drobnymi, nie wartymi uwagi wpadkami.
Szkoda tej lektury - to mogło być naprawdę ciekawe spotkanie.

Kim była Meluzyna?

2012-01-06T12:23:00.006+01:00

Jacques Le Goff "Niezwykli bohaterowie i cudowne budowle średniowiecza"

Oto kolejny z moich książkowych prezentów choinkowych, a jeszcze dwa czekają na półce:) W tym roku Mikołaj postanowił mnie obdarować książkami z różnych dziedzin: od muzyki przez historię po teologię. Niniejsza lektura sięga swym tematem do czasów średniowiecza.

Kiedy zobaczyłam nazwisko Goffa byłam trochę zmieszana - powinnam ucieszyć się z prezentu, w końcu średniowiecze to mój konik, a profesor to uznany wśród mediewistów autorytet, ale wcześniej sięgałam po kilka jego prac i nie byłam nimi zachwycona. Naciągane teorie i chodzenie wokół jednego tematu nie sprzyjały mojej ocenie prac Le Goffa, choć dorobek naukowca był jakby nie patrzeć imponujący. Także wielu z tych badaczy, których autentycznie podziwiam, z Michelem Pastoureau na czele, niejednokrotnie powoływali się na książki i artykuły Jacquesa Le Goffa. A mnie on nadal nie przekonywał.

Do czasu...

"Niezwykli bohaterowie..." okazali się lekturą o bardzo przekrojowym charakterze i przez to niezwykle CIEKAWĄ! Bez nużącego drążenia tematu, ale i bez prześlizgiwania się po nim , autor przedstawił postaci i miejsca, które ożywiały średniowieczną wyobraźnię, które zrodziły się w średniowieczu, a które do dziś są dla wielu natchnieniem.

Na kartach książki znajdziemy m.in. Merlina, Robin Hooda, króla Artura i Karola Wielkiego, o których pisało wielu. Pojawiają się również rzadko spotykane postaci jak Meluzyna, która dziś jest albo wyłącznie pustym imieniem, albo postacią z Pana Kleksa...

Podane w skrócie rodowody postaci i ich czasowa ewolucja kończą w każdym rozdziale przykłady z kinematografii, która niejednokrotnie inspirowała się średniowiecznymi historiami.

Okazuje się, że niektórzy /vide - Wagner/nawet zbyt dosłownie potraktowali znane motywy, jak choćby popularną historię miłości Tristana i Izoldy:

"Skończył Tristana i Izoldę w roku 1860, a w roku 1865 w Hoftheater w Monachium odbyła się premiera pod batutą Hansa von Bulowa; w tym samy czasie żona dyrygenta, Cosima, córka Franciszka Liszta, została kochanką Wagnera, a z ich związku urodziła się córka, którą nazwali Izoldą."

Opublikowana w serii Ludzie i... przez Wydawnictwo: Oficyna Naukowa zachwyca także swoim bardzo pręcznym, kieszonkowym formatem i leciutkim papierem.

Z tej serii opisywałam już kiedyś "Diabelską materię" Pastoureau - pozycję równie interesującą. Czas więc chyba poszukać pozostałych tytułów w Oficynie:)

Ostateczny upadek w Las Vegas

2012-01-03T16:05:00.000+01:00

Hunter S. Thompson "Lęk i odraza w Las Vegas"

Niektórzy z Was mogą znać historię opisaną w "Lęku i odrazie" z filmu Terry'ego Gilliama "Las Vegas Parano". Johnny Depp jako zwariowany dziennikarz, Benicio Del Toro jako gruby, szalony adwokat zanurzają się w amerykańskim piekle.

Piekle ukazanym, zarówno w powieści jak i w filmie, na kilka różnych sposobów.
Piekłem jest tytułowe Las Vegas - kwintesencja amerykańskiego kiczu (za jedyne 99 centów twoja twarz pojawi się na gigantycznym ekranie nad centrum Las Vegas. Dorzuć drugie tylr i możesz nagrać wiadomość. Mów, stary, co tylko chcesz. Na pewno cię usłyszą. Przecież masz dwieście stóp wzrostu!), cukierkowatej pustki przemieszanej z zadufaniem i przekonaniem o własnej wielkości.
Piekłem są narkotyki. Na kartach książki pojawiają się chyba wszystkie dragi znane ludzkości. Haszysz, meskalina, PCP, LSD. Pite, wdychane, ssane i palone. Łączone we wręcz nieprawdopodobne kombinacje; bez chwili przerwy, narkotyczny danse macabre. Jedna przerażająca wizja ustępuje miejsca kolejnej, by zakończyć się panicznym lękiem i atakiem szału.
Trzecią odsłonę piekła stanowią sami bohaterowie. Niebezpieczni dla siebie i innych. Czy są tak (auto)destrukcyjni z powodu zażywanych narkotyków, czy też narkotyzują się z powodu swej (auto)destrukcyjności?
W "Lęku i odrazie" widzimy jak na dłoni upadek hipisowskich ideałów. Skończyło się lato miłości, nastąpił czas depresyjnej pustki. Idea love and peace zastąpiona przez hedonistyczną pogoń za iluzją i ucieczkę przed brutalną rzeczywistością nixonowskiej Ameryki.

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu Niebieska Studnia.

Marek Niedźwiecki - człowiek, który spełnił marzenie

2011-12-26T18:56:00.005+01:00

Marek Niedźwiecki "Nie wierzę w życie pozaradiowe"

To jeden z prezentów, który Święty Mikołaj zostawił pod moją choinką. Książkę przeczytałam w jeden wieczór, a po tej lekturze naszło mnie kilka refleksji.

Pierwszą myślą była ta, że o tej książce warto pisać, ale właściwie trudno uchwycić w słowach jej czar. Dla mnie kryje się on choćby w samej osobie Autora, ale jak podzielić się swoim zachwytem z taką osobą, dla której Marek Niedźwiecki to po prostu jedna z wielu znanych osób? (nie mylić z celebrytą!!!)

Spróbuję, więc może tak: to piękna historia człowieka, który spełnił swoje zawodowe marzenie. Nie ma tu opisu ciężkiej harówki, czy wyrzekania się wszystkiego w imię radia. Pan Marek od czasów studenckich zwyczajnie pomagał szczęściu, a gdy zdarzyła sie okazja potrafił ją dostrzec i wykorzystać.

Uproszczeniem byłoby jednak stwierdzenie, że Marek Niedźwiecki zawdzięcza wszystko wyłącznie szczęściu. Powiedziałabym raczej, iż Autor stosował metodę aktywnego czuwania: czekał na okazję, ale nie z założonymi rękami!

"Nie wierzę w życie pozaradiowe" zdradza także bardziej intymne, wywołujące silniejsze emocje, zdarzenia z życia Dziennikarza. Jeśli ktoś jednak szuka taniej sensacji - nie znajdzie jej tu. Pan Marek jak zawsze jest bardzo taktowny i nie przekracza granicy prywatności, za co go od lat bardzo szanuję.

A że książka, zilustrowana mnóstwem zdjęć, jest równocześnie opowieścią o muzyce, tego chyba nie muszę dodawać. W przypadku Pana Marka to oczywiste!

Krótkie spotkania z Kindle - cz. II

2011-12-14T19:59:00.002+01:00

W poprzednim wpisie opisałem czytnik e-booków Kindle DX od strony technicznej. Teraz czas na rzeczy, z czytelniczego punktu widzenia, ważniejsze.

1. Obsługiwane formaty plików
Książki Amazona sprzedawane są w ich własnym formacie AZW. Dodatkowo Kindle bez problemów odczytuje e-booki w popularnym formacie MOBI. Inny format, EPUB, nie jest obsługiwany przez czytnik - ale bez problemu takie pliki możemy przekonwertować, np. przy pomocy bezpłatnego programu Calibre.
Kindle radzi sobie również z plikami TXT, PDF oraz DOC. Tak więc, jak widać, zdecydowaną większość tekstów oraz e-książek da się na tym czytniku odczytać.
Jest jednak jedno ale...

2. DRM
W wielu (by nie powiedzieć - w większości) e-księgarniach książki zabezpieczone są DRM. Najczęściej jest to DRM firmy Adobe - którego Kindle nie odcztuje, bowiem Amazon promuje swój własny format zabezpieczeń.
Na szczęście DRM jest zabezpieczeniem mało skutecznym i nawet laik może się go pozbyć w 30 sekund, wykorzystując kilka bezpłatnych programów.
Nie zmienia to jednak faktu, że zmuszanie legalnego nabywcy do takich wygibasów jest denerwujące. Ale to temat na inny wpis.
Na szczęście wiele wskazuje na to, że DRM powoli odchodzi do lamusa. W ciągu ostatnich tygodni kilka dużych wydawnictw zrezygnowało z tego zabezpieczenia (np Helion, WAB).
Ponadto w marcu-kwietniu przyszłego roku Amazon najprawdopodobniej wejdzie do Polski, co powinno znacząco poszerzyć ofertę książek w naszym języku dla Kindle. A kto wie, może przyczynią się do ogólnego spadku cen e-booków?)

3. Dostępność książek
Źródło pierwsze - to oczywiście oficjalna strona Amazon. Jak już wspominałem współpraca Kindle z tą stroną przebiega doskonale. Problem tylko w tym, że książek po polsku jest tam zaledwie garstka. Tak więc na chwilę obecną Amazon.com jest głównie dla tych, którzy szukają dobrych i niedrogich e-booków po angielsku.
Polskie e-księgarnie: Virtualo, Amazonka, eBookpoint, Nexto, Empik ... sporo nowości, często wybór pasującego nam formatu (np EPUB lub PDF). Jak wspominałem - jest trochę zabawy z usunięciem DRM, poza tym ceny (jeszcze?) nie należą do najniższych.
Źródło trzecie: książki w domenie publicznej. Tu polecam zwłaszcza Wolne Lektury - po tym adresem znajdziecie ogromną ilość klasycznych dzieł, od niedawna dostępnych także w "przyjaznym Kindle" formacie MOBI.

4. Zamiast podsumowania
Czy warto kupić czytnik. Każdy musi sam sobie odpowiedzieć na to pytanie - wiem, zapach papieru, fizyczny kontakt z książką... ale sam po sobie widzę, że z roku na rok czytam coraz więcej e-booków. To wciąż ułamek w porównaniu z papierem, ale mimo wszystko przy większych ilościach e-lektur warto się zastanowić nad zainwestowaniem w czytnik.

Życie muzycznego geniusza

2011-12-12T19:40:00.002+01:00

Harold C. Schonberg "Horowitz. Życie i muzyka" seria Muzyka na poważnie

Do dziś pamiętam pierwszą biografię muzyka klasycznego, jaką w życiu przeczytałam: była to książka Charlesa Waldemara "Miłość, pasja i sława. Opowieść o Paganinim". Historia mnie tak pochłonęła, iż stwierdzenie "połknęłam ją" wydaje się jak najbardziej na miejscu.

Tym razem sięgnęłam do biografii pianisty - Vladimira Horowitza i teraz lepszym określeniem na jej czytanie było "to ona mnie połknęła".

Napisana z wielkim znawstwem tematu i ogromną fascynacją, którą wyczuwa się w całym opasłym opracowaniu, zarówno dzięki mrówczej pracy autora, jak i tłumacza. Robert Ginalski w kilku miejscach pozwolił sobie w przypisach na poprawki, a te jak najdobitniej świadczą o wiedzy tłumacza i pasji, zwłaszcza, że ta ostatnia bardzo silnie udziela się czytelnikowi.

A jaki jest Horowitz, który wyłania się na kartach książki? Jest geniuszem z ogromnych rozmiarów ego - mówił o sobie właściwie w samych superlatywach, ale wiele z tego co mówił było po prostu prawdą. Opis koncertów z czasów jego największej świetności przywodził mi na myśl beatlmanię - stukanie w szale zachwytu krzesłami, ustawiające się na dwie doby wcześniej kolejki do kas biletowych.

Biografia Schonberga jest przebogatą skarbnicą anegdot (jak choćby ta, gdy aby widzowie nie zakłócali dźwięku nagrywanego na żywo koncertu szelestem kartowanego programu, wydrukowano go na jedwabiu). Z drugiej strony autor uniknął zwykłego plotkowania i po niektórych tematach wyłącznie się prześliznął, żeby nie wpaść w pułapkę taniej sensacji.

Książka napisana ładnym językiem rozśmieszyła mnie językowo w jednym fragmencie, kiedy to opisując śmierć Simona Barere autor użył zwrotu: "padł trupem na scenie" :)

Biografię polecam choć może nie wszystkim - trochę może ona zmęczyć tych, którzy z muzyką klasyczną nie są trochę mocniej zaznajomieni. Dla melomanów, jest to jednak pozycja obowiązkowa - prawie 500 stronicowa biografia plus niezwykle dokładna dyskografia (uzupełniona przez tłumacza), spis utworów z datami nagrań oraz chronologicznie zebrane wszystkie nagrania są imponujące.

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu Niebieska Studnia, które zapowiada na początek następnego roku kolejną książkę z serii Muzyka na poważnie.

Krótkie spotkania z Kindle - cz. I

2011-12-10T19:53:00.003+01:00

Do tej pory nie byłem zbyt wielkim zwolennikiem e-booków (czemu dałem już wyraz

na blogu). Mimo to czytałem książki elektroniczne regularnie - często po prostu

nie było alternatywy (np. dany tytuł był dostępny tylko w tej formie) albo

wersja e-bookowa była łatwiejsza do zdobycia (książki anglojęzyczne, techniczne

itp).

Dotychczasowe spotkania z e-bookami były mało komfortowe; czytanie z ekranu

komputera męczyło wzrok, "przywiązywało" do jednej pozycji, często samo

poruszanie się po pliku nie było zbyt wygodne.

Dlatego też raz na jakiś czas nachodziła mnie chęć na przetestowanie czytnika

e-booków. Przeszukiwałem blogi w poszukiwaniu opinii (polecam zwłaszcza Świat

Czytników), przeglądałem fora. Jednakże cena, wynosząca równowartość

kilkudziesięciu papierowych woluminów, odstraszała.

Niedawno jednak w moje ręce wpadł czytnik Kindle DX - i oczywiście od razu

zabrałem się do testów.

Oto krótka lista wrażeń.

1. Garść informacji technicznych

Odwiecznym problemem osób zastanawiających się nad kupnem Kindle jest wybór

wersji - 6" czy może lepiej 10?

Kindle DX, który testowałem posiada ekran o przekątnej 10 cali. Przyznam, że

pierwsze wrażenie po wyciągnięciu urządzenia z pudełka to "o rany, ale duży". W

mojej opinii Kindle DX niezbyt nadaje się do używania jako sprzęt mobilny -

jest co prawda dosyć lekki, ale duży ekran jest nieporęczny. Sądzę, że

wersje 6 calowe lepiej się sprawdzą podczas czytania w podróży, w środkach

komunikacji itp.

Z drugiej strony - doceniłem zalety dużego ekranu podczas czytania plików w

formacie PDF - bardzo czytelny obraz, brak konieczności ręcznego przesuwania

tekstu.

Ekran Kindle jest wykonany w tzw. technologii E Ink - dzięki czemu (w

przeciwieństwie do ekranów komputerów) nie męczą się nam oczy podczas czytania.

Wyświetlany obraz jest monochromatyczny - jeśli więc zależy Wam na barwnych

obrazkach i animacjach we flashu to omijajcie czytniki z daleka. To jest sprzęt

dla "czytaczy", a nie dla "oglądaczy".

Dodatkowo Kindle posiada niewielką klawiaturkę (np.do wpisywania notatek,

szukania określonych słów), 2 przyciski do zmiany strony oraz kilka przycisków

nawigacyjnych. Posługiwanie się menu jest banalnie proste - po kilku chwilach

korzystania z Kindle znałem już wszystkie potrzebne opcje i bez problemu mogłem

pracować na czytniku.

2. Kupno i dostawa

Pierwsze pozytywne zaskoczenie. Kindle został kupiony na stronie Amazona w nocy

z soboty na niedzielę. We wtorek (!) kurier dostarczył czytnik pod wskazany

adres. Dwa dni... tyle polskim sklepom internetowym zajmuje wysłanie maila potwierdzającego zakup.

3. Pierwsze uruchomienie

Pozytywne zaskoczenie nr 2. Po wyjęciu czytnika z pudełka i uruchomieniu go

Kindle automatycznie zalogował się na moje konto na amazon.com i pobrał e-

książki, które wcześniej kupowałem na tej stronie.

Żadnego konfigurowania, podawania loginów i haseł. Tylko uruchamiamy i możemy

zabierać się do lektury.

4. Amazon.com

Kindle jest czytnikiem Amazona i właśnie w jego współpracy z tym sklepem

doskonale widać jego zalety.

Przykład: siedząc przy laptopie kupuję książkę. Nim wstanę od komputera

zakupiony tytuł jest już (via darmowe 3G) "wrzucony" na Kindla.

Kupowanie bezpośrednio przez czytnik jest równie bezbolesne - po prostu klikam

na wybrany tytuł i już - plik automatycznie ląduje na czytniku. Żadnego

ściągania plików przez mail, żadnych kabli. Parę kliknięć, kilka sekund i już

mamy.

Za kilka dni - część II.

Słowo silniejsze niż obraz

2011-11-23T08:27:00.000+01:00

Hubert Selby Jr "Requiem dla snu"
Wieki temu, bodajże na organizowanym przez Romana Gutka festiwalu "Nowe Horyzonty" obejrzałem film Darrena Aronofsky'ego "Requiem dla snu". Film był genialny, mocny, gęsty od psychoz i paranoi. Wychodząc z sali kinowej długo debatowaliśmy o poszczególnych scenach, (rewelacyjnej) muzyce, napięciu - i marzyliśmy o tym, by sięgnąć do literackiego pierwowzoru.
To ostatnie udało mi się dopiero teraz. Mając w pamięci emocje wywołane filmem obawiałem się, czy tekst okaże się równie powalający co obraz - jak się okazało jest jeszcze lepszy.
Bohaterowie "Requiem" od pierwszej do ostatniej strony staczają się po równi pochyłej. Każdy z nich ma swoją własną drogę do zatracenia; dla Harry'ego to heroina, dla jego matki Sary - świat telewizji i obsesja na punkcie odchudzania. I choć wydawałoby się, że sytuacja Sary jest lepsza (przynajmniej pod względem społecznej akceptacji), to w powieści Selby'ego każda obsesja jest równie niszcząca i równie nieubłagalnie prowadzi do zagłady.

Jeśli szukacie prozy pełnej nadziei, romantyzmu i humoru - omijajcie "Requiem" z daleka.
Jesli chcecie literatury brutalnej, prawdziwej i zapierającej dech w piersiach - sięgnijcie koniecznie.

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu Niebieska Studnia.

3 lata bloga!

2011-11-16T15:34:00.004+01:00

No to otwieramy szampana...wróć! ja - Violet - otwieram miód pitny, a insider pewnie jakieś niepasteryzowane piwo:)

Piszemy dla Was i poniekąd dla siebie.

Dziś policzyłam, że przez te trzy lata przeczytałam ponad 100 książek. To pewnie nie najwięcej, ale na szczęście trafiły się wśród nich prawdziwe perełki.

Poznałam też kilkanaście ciekawych blogów książkowych i dzięki nim, a dokładniej Wam, udało mi się dotrzeć do takich lektur, po które sama być może bym nie sięgnęła.

Specjalne podziękowania pozwolę sobie przesłać Współpiszącemu - jest najlepszym motywatorem do pisania: Violet, a Ty to kiedy coś napiszesz? Już przeczytałaś, a posta nie widzę? Proszę oto książka - mam nadzieję, że ją potem opiszesz na blogu? :)

Pozdrawiam i do napisania!

Książkowe porno

2011-11-11T11:44:00.000+01:00

- czyli coś dla tych, którzy lubią podglądać... półki z książkami.
Polecam - Bookshelf Porn

Różowe pustaki i męskie szowinistyczne świnie

2011-11-05T19:53:00.000+01:00

Literatura męska, literatura kobieca. Dwa bezkształtne wory do których wrzuca się książki. Siedlisko stereotypów i schematów.
Przecież wszyscy wiedzą, że kobiety czytają tylko romanse o niewinnych dziewicach polujących na milionerów, natchnionych wampirkach o romantycznym spojrzeniu i pełne pięknych zdań wypełniacze w stylu Coelho. Wszystko to w pięknych, ach-wywołujących okładkach ze sporą dawką różu.
Z literaturą męską jest jeszcze gorzej. Wiadomo - faceci nie czytają, a jeśli już to pisemka o samochodach i piłce kopanej. Plus obowiązkowa prenumerata Hustlera czy innego CKM-a. Zaś ten ułamek mężczyzn czytających sięga, oczywiście, tylko po Beara Gryllsa, krwawe horrory i dwunaste odsłony krucjat Bourne'a. Krew, pot, flaki i sex równa się szczęście czytającego faceta.
A potem siedzą sobie na kanapie, ona z tym różem, on z tymi flakami i realizują swój szablon.
I do głowy im nie przyjdzie by się wyłamać, zbuntować; przeczytać to, na co ma się ochotę, a nie to co według szablonu przynależy do płci. A przecież facet czytający "Jak poślubić wampira milionera" siedzący obok panny zgłębiającej "Szkołę przetrwania" to byłby widok piękny w swej niecodzienności.

Cytat dnia

2011-10-30T19:51:00.000+01:00

Orygenes, najwybitniejszy z wczesnochrześcijańskich egzegetów, przyznawał otwarcie, że nawet jemu zdarzyło się raz popełnić fatalny błąd w interpretacji Biblii.
Czytając wers dwunasty rozdziału dziewiętnastego Ewangelii według świętego Mateusza, zbyt dosłownie potraktował zdanie: "a są i tacy eunuchowie, którzy dla królestwa niebieskiego sami się takimi uczynili. Kto może to przyjąć, niech to przyjmie" - i się wykastrował.
(...) Z perspektywy hermeneutycznej interpretacji Pisma była to żenująca wpadka, polegająca na literalnym odczytaniu tekstu, który był głęboko alegoryczny, metaforyczny i mistyczny w swym przesłaniu.

źrodło: Stuart Kelly "Księga ksiąg utraconych" s. 109

Irlandzka biblioteczka

2011-10-17T19:50:00.007+02:00

Jak średnio co drugi Polak swego czasu przeżywałam silną fascynację Irlandią i wszystkim tym, co z jej kulturą i historią było związane.Prócz książek mój pokój zapełniał się gadżetami: od szklanek do Irish Coffe przez zielono-biało-pomarańczową flagę po szalik z obchodów dnia świętego Patryka.

Po latach szklanka ostała mi się jedna, flaga przepadła w czasie przeprowadzek, szalik zmienił właściciela, ale zostało to, co najcenniejsze - książki.

W biblioteczce do dziś dumnie stoją grube tomiszcza i cieniutkie woluminiki. Irlandzką biblioteczkę zaczyna ceramowskie wydanie pracy M.Dillon i N.C.Chadwick "Ze świata Celtów", którą po długich poszukiwania po różnych antykwariatach znalazłam w końcu na internetowej aukcji.

Portfel stał się dzięki temu dużo lżejszy, a ja szczęśliwsza.

Za tą książką stoi mały niepozorny z wyglądu prawdziwy skarb. Tym razem za zupełny bezcen udało mi się zdobyć dość trudno dostępną pracę Dereka Bryce "Symbolika krzyży celtyckich".

Dalej stoi już bardzo powszechne wydanie mitologii Celtów Jerzego Gąssowskiego z czarnej serii Mitologie Świata wydawanej przez Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe w latach 80. Ta pozycja właściwie zamyka moją irlandzką literaturę naukową. Zaraz przy niej stoi literatura piękna Zielonej Wyspy.Tworzy ją kilka książek, najbardziej dumna jestem z czterech.

Trzy pierwsze to trudno dostępne tomiki poezji:

Od razu zastrzegam, że za poezją nie przepadam delikatnie mówiąc, ale ta staroirlandzka w tłumaczeniu Małgorzaty Goraj i Ernesta Brylla po prostu mnie urzekła.

O czwartą książkę wzbogaciłam się całkiem niedawno. Pięknie ilustrowana opowieść Małgorzaty Goraj-Bryll i Ernesta Brylla o ich pobycie na placówce dyplomatycznej w Irlandii uświetniła mój księgozbiór.

Większość historii opowiada pani ambasadorowa, która tym razem podpisała się podwójnym nazwiskiem. Właściwie jest to zapis jednego z czterech Bloomsday, które p.Goraj-Bryll świętowała na Wyspie, pełne dygresji i anegdot. Święto Jamesa Joyce'a staje się przyczynkiem do szerszych dywagacji i jak sam Joyce, którego ślady autorka tropi, przerzuca nas z tematu na temat dając jednocześnie świadectwo swojej niezwykłej erudycji.

Fakt, że czasami odnosiłam wrażenie, iż jest to książka o tym ilu znanych ludzi spotkała pani ambasadorowa. Jednak każda opisywana znajomość miała w sobie coś niesamowitego. Więc albo faktycznie państwo Bryll mieli szczęście do wyłącznie wyjątkowych spotkań, albo (co wydaje mi się bardziej prawdopodobne), to oni potrafili w tych znajomościach doszukać się literacko-historycznych powiązań.

Po lekturze "Celtyckiego splotu"ogarnęło mnie uczucie pozytywnej zazdrości - bo takiej wiedzy i możliwości jej zgłębiania na miejscu można tylko pozazdrościć. M.Goraj miała dużo czasu, aby studiować swojego ukochanego "Ulissesa" i konfrontować go z zastaną rzeczywistością.

Ja też chętnie pozgłębiałabym w ten sposób choćby "Mistrza i Małgorzatę".

Czy ktoś nie chciałby mnie wysłać na placówkę dyplomatyczną do Moskwy?

A czy Wy jaką książkę chcielibyście tak tropić?

Apokalipsa wg Glukhovsky'ego

2011-10-16T07:49:00.000+02:00

Dmitry Glukhovsky "Metro 2033"

Konflikt nuklearny wyniszczył prawie całą ludzkość - prawie, gdyż niedobitki przetrwały i teraz w skażonym, napromieniowanym świecie próbują odtworzyć relacje społeczne.
Banalne, było... niby tak, ale nie do końca.
Tym razem środowiskiem, w którym przetrwali ostatni przedstawiciele ludzkości nie są niedostępne pustynie a'la MadMax albo ruiny Nowego Yorku ale - moskiewskie metro. Skomplikowana, olbrzymia sieć, od swych początków "obarczona" masą urban legends (chociażby tych o istnieniu Metra-2 albo pociągu widmo z duszami ofiar katów z Łubianki).
Po wyniszczającej wojnie stacje metra stanowią swoiste minipaństwa. Niektóre ze sobą współpracują, inne walczą o wodę, żywność albo ideę; na niektórych da się względnie spokojnie egzystować, inne szamocą się w amoku faszystowskich bądź bolszewickich idei; jedne spokojnie ze sobą handlują, inne pragną zakopać swych sąsiadów żywcem. Jedni szukają raju, inni twierdzą że metro to przedsionek piekła...
Jakby tego wszystkiego było mało po opuszczonych stacjach snują się mutanty, dusze umarłych; w ciemności słychać tajemnicze szepty przyprawiające o obłęd, nowe formy życia starają się znaleźć swe miejsce w tym osobliwym łańcuchu pokarmowym, wczorajszy przyjaciel dziś może być śmiertelnym wrogiem.
W tym klaustrofobicznym, mrocznym piekle główny bohater, Artem, stara się odnaleźć sens; wierzy, że ma misję - musi uratować swoją stację (aż by się chciało napisać - Ojczyznę), a może i całe metro. Ale czy naprawdę tylko o to chodzi? Może Artem nie jest zwykłym młodzieńcem, może został przez Wybrany? A może to wszystko jest wynikiem halucynogennych gazów w podziemnych korytarzach?
"Metro 2033" wciąga; poszczególne stacje tworzą zamknięte światy, ze swoją ideologią (czasem wręcz wiarą), systemem wartości, strukturą społeczną. Świat zewnętrzny - upragniony raj, jest jednocześnie napromieniowanym piekłem i źródłem cennych towarów, zaś opisy naziemnych eskapad są niezwykle sugestywne i trudno oprzeć się wrażeniu, że TO rzeczywiście mogłoby tak wyglądać.

PS1. Mimo ogólnie dobrego wrażenia - muszę się przyczepić do tłumaczenia. Miejscami kuleje, zdania bywają sztywne niczym z automatycznego translatora (co pewnie wynikało z pośpiechu, bowiem "Metro" to obecnie cała społeczność, cykl powieściowy i multimedialny w jednym). Drobny fakt, że główny bohater w polskim wydaniu nosi dziwne imię Artem, zamiast pospolitego Artiom (Артём) boli na każdej z 590 stron.
PS2. Książka trafiła do mnie dzięki uprzejmości Krzysztofa - na swoim blogu ogłosił on, że "blisko 100 książek szuka nowego domu"... kilka maili, jedno spotkanie w Sopocie, i tak oto stałem się posiadaczem "Metra", a przy okazji czytelnikiem ciekawego bloga (który obecnie szczerze polecam) i "znajomym" na Google Plus.

Powrót do przeszłości

2011-09-25T11:57:00.000+02:00

"Mulat w pegeerze" Krzysztof Tomasik (red.)

W domu mojego Dziadka jeszcze kilka lat temu na półkach stały małe, kieszonkowe wydania z nadrukiem "Ekspres Reporterów". Nigdy do nich nie zaglądałem, kojarzyły mi się z telewizyjnymi programami, w których reporter udaje zainteresowanie biednymi ludźmi, wypłakującymi swe żale do kamery; teatralne gesty prowadzących, głosy pełne wściekłości, ciemne paski zakrywające twarze czarnych charakterów.
Seria "Ekspres Reporterów" była w latach PRL-u niezwykle popularna. W niewielkich tomikach z reguły umieszczano trzy reportaże (społeczny, aktualne wydarzenia, kryminalny), ukazujące ówczesną rzeczywistość. Reporterzy nie bali się poruszać tematów kontrowersyjnych, szokujących, nieznanych. Z tego też powodu seria przez wszystkie lata cieszyła się ogromnym powodzeniem. Po '89 zniknęła z rynku; miejsce długich, wnikliwych reportaży zajęły krótkie tabloidalne tekściki z mnóstwem zdjęć.

Obecnie otrzymujemy tom zawierający kilka z tamtych tekstów. Wybór, co nieuniknione, subiektywny i szczątkowy, w końcu z setek tekstów zostało wybranych zaledwie parę.
Wybrane reportaże są różne, zarówno pod kątem poziomu literackiego jak i tematyki - mamy i problem emigrantki tęskniącej za ojczyzną, ciemnoskórego dziecka wychowującego się w prowincjonalnym miasteczku (tekst, który, niestety, także dzisiaj byłby aktualny), prostytutki, naturystów, problematykę zmiany płci.
Dla mnie największym walorem tego zbioru jest pokazanie PRL-u od innej strony - nie jako ziemi jałowej, na której dzielni opozycjoniści walczyli ze złą władzą; nie jako socjalistycznego raju na ziemi, nie zimnowojennej zbrojowni - ale jako zwykłego kraju, w którym miliony ludzi przeżywały swe mniejsze i większe dramaty, próbowały żyć normalnie i pokonywać przeciwności losu.
Na koniec jedna uwaga - jeśli "Mulat" wpadnie w wasze ręce - nie róbcie tego co ja. Nie czytajcie go za jednym posiedzeniem, od deski do deski. Rozłóżcie sobie tę lekturę na kilka(naście) wieczorów, smakujcie pojedyncze reportaże; dopiero wtedy docenicie te historie.

Za udostępnienie książki dziękuję Krytyce Politycznej.

Koka, mak 'n pola walki.

2011-09-13T20:58:00.002+02:00

"Wojny narkotykowe. Doniesienia z pola walki"
Bezzębni Indianie. Grubi wąsacze z kałasznikowami. Latynosi w białych garniturach. Wytatuowani czarni bracia dilujący na ulicach. Biała młodzież na odwyku. Śmierć w publicznej toalecie. Charles Bronson i jego krucjata w kilkunastu odsłonach. Zatroskani politycy i przestraszeni rodzice...
Takie obrazki z "wojny z narkotykami" serwują nam media. Co jakiś czas nagłaśniają jakąś większą akcję policji albo prezentują szokujące-porażające-wstrząsające dane.
Nikt z nas nie zastanawia się nad tym, skąd biorą się narkotyki na ulicach. Dlaczego toczona od kilkudziesięciu lat bezwzględna kampania antynarkotykowa nie przynosi efektów. Dlaczego Indianie hodują kokę i nie chcą przestawić się na marchewkę, kauczuk czy pszenicę. Dlaczego Afganistan stał się największym producentem opium na świecie. Dlaczego, dlaczego, dlaczego...

"Wojny narkotykowe. Doniesienia z pola walki" to książka starająca się odpowiedzieć na powyższe pytania.
Tom jest podzielony wg kryterium geograficznego - poszczególne teksty omawiają sytuację w Ameryce Łacińskiej, Azji, Afryce, Europie Wschodniej i Polsce.
Teksty są różne - wywiady z działaczami społecznymi, reportaże, minieseje, proza. Większości z nich nie zaliczyłbym do spokojnych lektur - podczas czytania co rusz wynotowywałem sobie fakty do sprawdzenia ( niemożliwe, czy aby na pewno?!, 25 tysięcy?!...nazwiska, daty,kraje).

Bez względu na to, czy głosisz hasła legalizacji czy penalizacji, "Wojny" to książka warta uwagi. Wiedza i własna opinia są stokroć cenniejsze od medialnego bełkotu.

Za udostępnienie książki dziękuję Krytyce Politycznej.

Ognisty anioł - szalone życie

2011-09-12T12:00:00.004+02:00

Liliana Kern "Ognisty anioł. Historia Niny Pietrowskiej - muzy rosyjskich symbolistów"

"Ognisty anioł" Walerego Briusowa to książka, która w swoim czasie wstrząsnęła opinią publiczną. I nawet nie sama opisywana historia wzbudziła ogólne zainteresowanie, lecz wstęp, w którym autor informował czytelników, że dany tekst to cudem ocalony niemiecki XVI-wieczny rękopis. Briusow okazał się na tyle przekonywujący, iż niemieccy odbiorcy zaczęli zgłaszać do niego prośby, a potem wręcz zażądali oddania ich ojczyźnie oryginału.

Z książką związana jest jeszcze jedna historia, która podsycała zainteresowanie ówczesnych. "Ognisty anioł" był bowiem przelanym na papier autentycznym romansem rozgrywającym się w rosyjskiej śmietance artystów-symbolistów.

Miłosny trójkąt tworzyli: Andriej Bieły, Nina Pietrowska i sam autor - Walery Briusow. Ta kochająco-zwalczająca się konstelacja była niewyczerpanym źródłem natchnienia dla obu literatów i przyczyną rozpadu osobowości wszystkich zainteresowanych.

O Biełym i Briusowie napisano już wiele, w końcu i femme fatale doczekała się swojej ciekawej biografii. Liliana Kern podjęła próbę odtworzenia życia Pietrowskiej nie tylko w czysto historycznym wymiarze. Autorka niezwykle przekonywająco ukazała wewnętrzne rozdarcie rosyjskiej muzy: jej małe i wielkie tragedie, jej charyzmę i zadziwiające utożsamienie się z Renatą z "Ognistego anioła", dla której stanowiła pierwowzór.

Można powiedzieć, że tak barwne życie aż prosiło się o wielowymiarowy opis. Kern z dużym wyczuciem podeszła do tematu. Autorka nie potępia, ani nie gloryfikuje swojej bohaterki. Nie jest to także sucha analiza niezaangażowanego emocjonalnie postronnego widza. Jest to opowieść kobiety o kobiecie. Kern na kartach swojej pracy pokazała, iż jednoznaczna ocena Pietrowskiej jest zwyczajnie niemożliwa i choć takie zdanie nie pojawia się w biografii, czytelnik sam koniec końców dojdzie do takiego wniosku.

Lektura dla zainteresowanych rosyjską literaturą - obowiązkowa!

Tak daleko, tak blisko

2011-08-24T08:04:00.001+02:00

Jakub Łoginow "Białoruskie notatki"

Koń jaki jest, każdy widzi... Znacie, to posłuchajcie...
Te i inne mądre slogany otwierają się w naszych głowach, gdy słyszymy hasło "Białoruś". Bo przecież wszyscy wiemy, jaka jest sytuacja w tym kraju, dzielne polskie media zadbały, by w prime timie pokazać nam puste półki sklepowe, uwalane błotem kołchozy (albo sowchozy - kto zna różnicę?) i obwieszonego orderami "ostatniego dyktatora Europy".
My, widzowie telewizyjnych kanałów informacyjnych, czytelnicy "opiniotwórczych" gazet, światli bywalcy internetowych portali newsowych - mamy wręcz zakodowany czarno-biały podział na "cacy" demokratyczną, naszą Europę i "be" Białoruś.
Ale, skoro ów podział jest aż tak czytelny i klarowny, to dlaczego w tym kraju od kilkunastu lat nic się nie zmienia? Dlaczego "kolorowe rewolucje" z Ukrainy, Serbii, Gruzji nie przeniosły się do Mińska, nie zmiotły Łukaszenki i jego dworu, nie zniszczyły autorytarnego i niewydolnego systemu, nie wprowadziły nowej, wspaniałej, demokratycznej, prozachodniej polityki?
E-book Kuby Łoginowa, który składa się głównie z artykułów publikowanych w "Lwiwskiej Hazecie", stanowi próbę odpowiedzi na te pytania. Ukazuje nam wewnętrzne podziały niszczące białoruską opozycję (przez Autora określaną wręcz mianem pseudoopozycji). Przedstawia autentyczne sukcesy rządów Łukaszenki (służba zdrowia, edukacja, także infrastruktura) dzięki którym może on uzyskać milczące poparcie (albo przynajmniej - brak sprzeciwu) sporej części białoruskich elit. Ukazuje przekrój postaw wśród Białorusinów, ich niechęć do radykalnych zmian i obawę (całkowicie zrozumiałą) przed chaosem i "ukraińskim bałaganem".
Najsmutniejszą częścią książki są opinie Autora o polskiej polityce wobec Republiki Białorusi - szczytne idee formułowane w Warszawie giną gdzieś w podlaskich samorządach, na przejściach granicznych, w konsulatach w Mińsku i Grodnie nadmiernie przedłużających procedury wizowe; szumne hasła o "proteście przeciwko rusyfikacji Białorusi" mocno kontastują z notami naszej ambasady pisanymi... po rosyjsku. I tak dalej, i tak dalej.
Czytając "Notatki" znowu mam wrażenie, że w Polsce idea i czyn jakoś nigdy nie mogą się spotkać na jednym szlaku.
Podsumowując - książka Jakuba Łoginowa to fascynująca wycieczka po Białorusi, kraju który niby powinniśmy znać, ale który w praktyce jest dla nas terenem zupełnie nieznanym i nieodkrytym. Aż szkoda, że ksiązka zajmuje się głównie okresem do lat 2006-2007; z chęcią poznałbym opinie Autora o obecnej sytuacji w tym kraju, zawirowaniach związanych z aktualnym kryzysem gospodarczym - i skonfontował je z tekstami, które znajduję w "opniotwórczych" czasopismach.
Może czas na "Białoruskie notatki II"?

Zainteresowanych e-bookiem odsyłam do strony PortEuropa

Nie tylko Szwejk

2011-08-13T15:22:00.001+02:00

Mariusz Szczygieł "Gottland" (audiobook)
Wszyscy wiemy jacy są Czesi. Pepiki, z językiem brzmiącym jak dziecięce gaworzenie; zabawne, nieco głupkowate Szwejki, radośni piwosze gardzący odwagą i bitnością, ceniący spokój i wolność od niepokojów...
Mariusz Szczygieł nie podziela tej opinii. Może dlatego, że zna Czechy i Czechów, zna ich historię, zna pogmatwane losy tego kraju.
"Gottland" to zbiór kilkunastu reportaży, obejmujący praktycznie cały wiek XX.
Poznajemy pogmatwane losy Czechów próbujących poradzić sobie z niemiecką okupacją, problemem kolaboracji i buntu; potem żyjących w epoce stalinizmu, czerwonego terroru, gdy próbowali zachować życie, próbując jednocześnie nie stracić szacunku dla samych siebie. I wreszcie Czechy z czasu wolności, demokracji - i nie mniejszych wyzwań.
"Gottland" we wspaniały sposób przybliża nam Czechów - nację niby tak nam bliską, a jednocześnie obcą i egzotyczną.
Książką Szczygła powinien zainteresować się każdy, kto nie lubi powielania sztampowych, stereotypowych opinii, kto ceni żmudny i powolny proces wyrabiania sobie własnego zdania.

Z "Gottlandem" zapoznałem się w formie dźwiękowej - książkę w rewelacyjny sposób czyta Krzysztof Wakuliński. Jak w przypadku wielu audiobooków dzięki dobremu lektorowi treść tylko zyskuje. Mam nadzieję, że na audioteka.pl wkrótce znajdzie się także druga książka Mariusza Szczygła - "Zrób sobie raj"

Mój wakacyjny romans z romansem?

2011-08-04T15:40:00.004+02:00

Joanna Łukowska, "Nieznajomi z parku"

Już tak mam, że po lekturze popularno-naukowej szukam czegoś lżejszego, tak dla złapania oddechu. Tym razem książka znalazła mnie sama. Mając do wyboru trzy e-booki Joanny Łukowskiej sięgnęłam po tą, którą oznaczono jako romans.

I tu, ci co mnie lepiej znają, pewnie są zaskoczeni. Fakt, ja i romans, czy nawet ja i literatura kobieca to bardzo rzadkie połączenie. Jednak raz od wielkiego dzwonu porywam się na lekturę z tej półki, a tym razem to przynajmniej nie żałuję.

Powiedzieć, że dobrze mi się czytało "Nieznajomych z parku" to za mało. Za każdym razem, kiedy byłam zmuszona odejść od komputera, czułam żal, bo akcja była naprawdę wciągająca. Gdybym streściła fabułę może nie okazałaby się odkrywcza, ale to jak autorka buduje napięcie sprawia, że lektura zwyczajnie pochłania czytelnika. Wartka akcja w żadnym momencie nie siada, a opisy, sprowadzone do optymalnych rozmiarów są bardzo naturalne i kończą się na dwa zdania przed pojawieniem się myśli: "no dobrze, ale co tam dalej będzie się działo".

Myślę, że określenie roman jest w przypadku "Nieznajomych z parku" określeniem nie do końca prawdziwym. Czytelniczki, bo jednak to kobiety sięgają po tego typu lektury, znajdą tu o wiele więcej niż historyjkę rodem z Harlequina.

Dla mnie, to książka bardzo kinowa, bo odnoszę wrażenie, że mógłby być z niej naprawdę dobry film. I może daleko by mu było do obrazów Tarkowskiego, ale czy my oglądamy wyłącznie tzw. ambitne kino? Przecież każdy z nas lubi obejrzeć dobry film z niekoniecznie artystowskimi ujęciami.

Jeśli ktoś nabrał ochoty na lekturę e-booków Joanny Łukowskiej polecam stronę: http://www.rw2010.pl/ - gdzie można odkryć, że Łukowska jest nie tylko autorką romansu, ale również książki: "Pierwsza z rodu: Znajda" - z gatunku fantasy i "Państwo Tamickie"- zbioru obyczajowych opowiadań. Cóż, jeśli romans okazał się taki wciągający, to po te już bez obawy sięgnę:)

Natasza tańczy, a Tołstoj szuka prawdziwej rosyjskiej duszy

2011-08-03T13:58:00.006+02:00

Orlando Figes, "Taniec Nataszy. Z dziejów kultury rosyjskiej"

Kiedy wiosną opisywałam z dużym zapałem pracę Jurija Łotmana, byłam przekonana, że nikt tak jak on nie potrafi spojrzeć na kulturę. Metodę, którą zastosował autor, można by nazwać przekrojow-drobiazngową i dla mnie okazała się wspaniałym odkryciem. Na szczęście miałam okazję się przekonać, że Łotman znalazł godnego następcę i to nie Rosjanina(!).

Kilkakrotnie już pisałam o swojej antypatii wobec cudzoziemców piszących o Rosji - lecz tym razem znalazłam jeden z nielicznych wyjątków od tej reguły.

Orlando Figes, brytyjski historyk, sprytnie żongluje wiadomościami i anegdotami, tworząc lekkostrawną, ale bardzo pożywną "sałatkę informacyjną". Znalazło się w niej miejsce dla szerokiego wachlarza przeróżnych przejawów kultury od muzyki, baletu, poprzez literaturę, malarstwo, kino do sztuki ludowej włącznie.

Księga (bo to 440 stron mocno ściśniętych akapitów) raczej nie może służyć za podręcznik jest na to byłaby zbyt chaotyczna, a także wymaga już pewnej wiedzy od czytelnika. Dla mnie stanowi to jednak o jej kolejnym walorze, który wkładam do szeregu innych plusów.

Do minusów książki zaliczyłabym głównie to, że przytaczane cytaty są albo odrazu tłumaczone na język polski, albo podawane wyłącznie w zapisie fonetycznym. Brak oryginalnych zapisów w moich oczach obniża wartość książki, choć przy tylu zaletach to właściwie jedyna wada (gdybym chciała się czepiać - to pod jedną z ilustracji jest zamieszczony niewłaściwy opis, ale czepiać się nie będę;D).

Wszystkim tym, którzy zachłysnęli się książką Łotmana, Gorąco polecam Figesa. A tym, którzy jeszcze nie sięgnęli po "Kulturę Rosji..." - "Taniec Nataszy..." polecam tym bardziej. Figes jest mniej akademicki przez co przystępniejszy, ale równie ciekawy!

Świat poskładany z części

2011-07-26T16:04:00.000+02:00

Artur Boratczuk, Wedle reguły kreacji

Są takie książki, które odkrywają może nie całe światy, ale nowe szufladki w naszym unormowanym systemie czytelniczym. Trzecia z kolei publikacja Artura Boratczuka jest właśnie taką książką. Czytając ją, jak już dawno nie miałam takiego wrażenia, że nie czuję pod sobą twardego gruntu, na które złożyły się lata lektur. I co najważniejsze - wcale mi to nie przeszkadzało!

"Wedle reguły kreacji" to niby zwykła opowieść - historia pewnego mężczyzny, który przez całe swoje życie składa uniwersalną teorię o świecie. Bohater dobiera kolejne fragmenty do swojej filozofii, jak kawałki różnych przedmiotów, które w dzieciństwie odnajdywał w pobliżu swojego domu, a w dorosłym życiu dopasowywał do reszty w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

Książka Boratczuka jest lekturą na tyle wciągającą, że przy jej czytaniu nie męczyło mnie, jak zazwyczaj, że jest wydana w e-formacie, a to może chyba posłużyć za najlepszą reklamę;)

Prócz zalet samej książki chciałabym ze swej strony życzyć Autorowi powodzenia, bo wierzę w nie. Profesjonalizm z jakim Pan zabiera się do promowania swojej książki jest godny naśladowania.

A zainteresowanych lekturą "Wedle reguły kreacji" zapraszam na stronę: http://virtualo.pl/wedle_reguly_kreacji/nowosci/m2i9307/

Całkiem negatywny kraj

2011-07-20T06:40:00.010+02:00

Jacek Hugo-Bader "Biała gorączka"

W swojej rusofilskiej pasji sięgnęłam po kolejną książkę o Rosji, a właściwie powinnam w tym wypadku pisać o "rosji".

Reportaż Hugo-Badera ze swego założenia pokazuje naszych wschodnich sąsiadów jako zbiorowisko ludzi podłych, ludzi brudnych, zastraszonych i niezdolnych do wznioślejszych myśli czy głębszych uczuć. Cała plejada osób, które pojawiają się na kartach "Białej gorączki", to degeneraci wykorzystani przez wspłziomków lub ich wykorzystujący. W reportażu nie ma ani jednej pozytywnej postaci!

O Rosjanach autor tylko wtedy nie wypowiada się źle, gdy porównuje do nich mniejszość etniczną - Ewenków, na których wiesza ostatnie psy. Takie ocieplenie wizerunku Rosjan nie wychodzi im jednak na dobre, bo nadal w tekście nie doszukamy się jednoznacznie dobrego zdania o nich.

Nie mam złudzeń i wiem, że wśród naszych wschodnich sąsiadów jest masa bandytów, złodziei, narkomanów etc., ale Hugo-Bader cierpi chyba na nacjonalny daltonizm. Wszyscy Rosjanie to według niego czarne charaktery.

Prócz stronniczości można niestety również zarzucić brak pogłębionej refleksji być może wypływającej z powierzchownej znajomości poruszanego tematu. Jeśli pochopne sądy autora nie wypływają z braku wiedzy, to odznacza się on dużą ignorancją. Nie wiem co lepsze?

Zastanawia mnie po lekturze "Białej gorączki" jeszcze jedno. Jak w ciągu całej podróży z Moskwy do Władywostoku, żyjąc niejednokrotnie na kredyt tubylców, korzystając z ich bezinteresownej gościnności i pomocy, mógł autor na koniec postawić im tak niechlubny pomnik?

Czytelnicza epidemia

2011-07-17T10:04:00.002+02:00

Ciekawa inicjatywa znaleziona i podesłana przez Violet na stronie LubimyCzytać.pl:

Nie duś w sobie czytelniczego wirusa! Weź książkę i zaraź innych pasją do czytania!

Weź jedną książkę ze swojej półki, wydrukuj i włóż do niej tę informację, a następnie idź i zarażaj! Zaczynamy 10 sierpnia 2011.

Pamiętaj! Każda przypadkowo spotkana osoba - mała, czy duża, to idealny obiekt do zainfekowania. Podaruj książkę ekspedientce, połóż na wycieraczce sąsiada, na masce wybranego samochodu, wręcz przypadkowemu przechodniowi.

Czytelniczy wirus nie omija nikogo! Ani marudnej teściowej, ani zapracowanego biznesmena, ani spotkanego kominiarza, ani nieznajomego z tramwaju.

Niech 10 sierpnia wybuchnie CZYTELNICZA EPIDEMIA!

Jeżeli każdy z nas rozsieje chociaż 1 wirusa, a ten zakiełkuje w organizmie zarażonego i będzie rozsiewać się dalej, to nie powstrzymamy CZYTELNICZEJ EPIDEMII!

Idźcie i zarażajcie!

Zaginiona biblioteka, czyli o pożyczaniu książek

2011-07-12T10:31:00.001+02:00

...Co dotyczy sposobu uzupełniania biblioteki, to jest zazwyczaj taki. Zobaczywszy w księgarni jakąś książeczkę i wykrzyknąwszy: "Oto co trzeba wziąć!" - dumnie niesiesz ją do domu, tutaj przez miesiąc pozwalasz jej walać się na stole, żeby była pod ręką, potem najczęściej dajesz komuś poczytać lub tym podobne - książeczka znika bez śladu. Gdzieś tam, oczywiście, ona jest; mam całą ogromną bibliotekę, która gdzieś tam jest.

Książa przynależy do tych zadziwiających przedmiotów, które zazwyczaj wiodą jakiś na pól widmowy żywot: one "gdzieś tam są". Do tego typu rzeczy nalezą: jedna z dwóch rękawiczek, klucze, młotek, książeczka wojskowa i w ogóle wszystkie potrzebne dokumenty. Wszystko to - to rzeczy, których nie można znaleźć, ale które, jednakże, "gdzieś tam są". Jeśli człowiek nie doliczy się stówki, nie mówi, że ona "gdzieś tam jest", a mówi, że ją zgubił albo mu ją ukradli. Ale, nie doliczywszy się, powiedzmy, "Przygód Antonina Vondrejca" z prawdziwym fatalizmem mówię, ze one "gdzieś tam są". Nie mam pojęcia, gdzie znajduje się to książkowe "gdzieś tam", nie mogę wyobrazić sobie, gdzie podziewają się książki. Myślę, że , kiedy trafię do nieba (jak przepowiedział mi p.Getz), pierwszą rajską niespodzianką będą dla mnie wszystkie moje książki, które teraz "gdzieś tam są" i które znajdę dokładnie poustawiane według zawartości i formatu. Panie, jaka to będzie ogromna biblioteka!...

Karel Capek "Gdzie podziewają się książki"

tłumaczenie z j.rosyjskiego: Violet

Moja zaginiona biblioteka nie byłaby tak ogromna, bo jednak dbam o to, aby pożyczone książki trafiały do mnie spowrotem - jeszcze bardziej dbam chyba tylko o to, aby oddać pożyczone przez siebie książki i to w jak najszybszym terminie:)

PS. Za dobrym podszeptem Ysabell przeczytałam Capka "Księgę apokryfów" - jak mówił klasyk "ześmiałam się ze śmiechu jak norka" :)

Nie wszystko złoto, co skandynawskie

2011-07-10T07:30:00.002+02:00

Leif GW Persson "Między tęsknotą lata a chłodem zimy"

Sprawa miała być prosta - po przeczytaniu 'n' opasłych, wciągających skandynawskich kryminałów sięgam po kolejne głośne, szwedzkie dzieło i się zachwycam, kolejne tomy dokupuję, po necie informacji o autorze szukam, zaś ową wiekopomną prozę wszem i wobec polecam.
Cóż.. niby wszystko jest ok. Tomiszcze jest spore, ponad 600 stron - więc pierwszy warunek szwedzkiego bestsellera spełniony. Długi, nie-do-zapamiętania tytuł, odpowiednio mroczna okładka z 'wciągającymi' zwiastunami. Głośna zbrodnia - zabójstwo Olofa Palme - jako (rzekomo) główny temat książki.
Co z tego, skoro po wyciśnięciu akcji i wyrzuceniu zbędnych ozdobników i wstawek zostaje nam... niewiele. Intryga w "Miedzy tęsknotą..." nie jest nadmiernie skomplikowana, nie zaskakuje czytelnika, zaś kolejni bohaterowie i kolejne sceny nie wprowadzają nowych zaskakujących faktów, nie dodają nowych szczegółów. Po prostu SĄ, tak jakby autorowi płacono od strony.
Czytając tę książkę miałem wrażenie, że autor nie lubi swych bohaterów. Każdy z nich jest skażony - albo jest faszystą, albo seksualnym dewiantem, albo nieudacznikiem. Albo faszystowskim, zboczonym nieudacznikiem. Nawet te z postaci, które w jakiś cudowny sposób nie są skrajnie negatywne, nie dostąpiły od autora zaszczytu zostania Prawdziwą Postacią Pierwszoplanową, zdolną porwać za sobą czytelnika, wciągnąć go w akcję. Ot, przez książkę przewija się cały tabun literackich postaci, które nas ani ziębią, ani grzeją, a często wręcz nudzą.
Być może wątki zaczęte w "Między tęsknotą..." znajdą rozwinięcie i wyjaśnienie w kolejnych tomach trylogii. Ale, przyznam szczerze, raczej po nie nie sięgnę - na chwilę obecną nie potrzebuję kolejnego książkowego rozczarowania.

Książki kucharskie

2011-07-09T16:00:00.001+02:00

Książki kucharskie

Mam ich w domu kilka, choć nie przepadam za gotowaniem. Żadnej z nich sobie nie kupiłam - wszystkie były prezentami. Cóż, trudno ukryć przed rodziną, że kucharzenie nie jest moją pasją. Lubię piec i mogłabym się żywić wyłącznie słodkim:)Jednak jako córka kucharza z dyplomem mistrza, chcąc nie chcąc muszę się trochę kuchnia interesować. Druga rzecz, że ja mogę żyć na czekoladzie, ale mój żołądek już nie.

Wracając do książek kucharskich. Od dłuższego czasu rynek księgarski przeżywa ich istny zalew. Znajdziemy wśród nich kuchnie z całego świata, książki o potrawach wegetariańskich, jarskich etc., książki o kanapkach, sosach, daniach z jednego garnka, 101 sposobów na ziemniaka i zupę z kołka od kiełbasy.
Trzeba przyznać, że są one zazwyczaj pięknie zilustrowane zdjęciami i wydrukowane na wysokiej jakości papierze (nieraz nawet zalaminowanym, bo w końcu mają to być pomoce kuchenne).

A co z ich zawartością?
Tu niestety troszkę gorzej. Bardzo często wydawane u nas książki są przedrukami z obcych języków. Problem zaś tkwi w wymaganych składnikach. I to one stanowią moje kryterium oceny przydatności danej książki. Bo co mi po przepisie na pyszne danie, gdy połowy składników nie można u nas dostać, a kolejnych paru to nawet nie znam? Oczywiście można poszukać w internecie, dowiedzieć się czy to jest jakieś warzywo, a może przyprawa i spróbować je zamienić czymś krajowym. Ale czy otrzymamy porządany efekt? Wątpliwie.

Takim dobrym przykładem na pięknie wydaną, ale zupełnie nie przydatną dla mnie książkę jest "Wieka księga dobrej kuchni" - pięknie wydana, oprawiona w dodatkowy kartonik, ale z zamieszczonych kilkuset przepisów wykorzystuję zaledwie dwa...

Natomiast moją ulubioną książką kucharską jest mało okazała co do rozmiarów "Kuchnia rosyjska". Spróbowałam z niej większość przepisów i wszystkie (!) okazały się na tyle smaczne, że weszły na stałe do mojego jadłospisu. Jedyną wadą tej pozycji jest to, że zawiera zbyt mało recept. Dania proponowane przez autorów są pracochłonne i czasochłonne, za to mogę je z czystym sumieniem nazwać hitami mojego stołu - specialite de la maison:)

Fakt, że jest to akurat kuchnia rosyjska w moim przypadku nie jest zaskoczeniem i szczerze pisząc od jakiegoś czasu przymierzam się do kupna dużo formatowej "Kuchni rosyjskiej" autorstwa Innej Łukasik. Prawie ją kupiłam na licytacji, ale wolę wpierw zobaczyć ją na żywo.
Trzeba przecież sprawdzić z jakich składników autorka proponuje robić potrawy:)

Grafomania, garncarstwo, polityka - czyli rozmowa z Andrzejem Pilipiukiem

2011-07-06T21:56:00.000+02:00

Buszując po podcastach Radia TOK FM trafiłem na bardzo ciekawą rozmową z Wielkim Grafomanem, czyli Andrzejem Pilipiukiem.
Jeśli macie trochę wolnego czasu - naciśnijcie play.
Miłego słuchania.
P.S. Polecam poszperanie także w innych podcastach na tej stronie - zwłaszcza audycje Cezarego Łasiczki przywracają nadzieję na "inteligentne radio w naszych domach"

Trylogia Canavan

2011-07-01T09:31:00.000+02:00

Trudi Canavan "Gildia Magów" "Nowicjuszka" "Wielki Mistrz"

Nie jestem znawcą literatury fantazy, choć smoki i tym podobne stwory nie są mi obce. Oczywiście przeczytałam "Władcę pierścieni" i "Hobbita" J.R.R.Tolkiena, ale już przez "Harry Pottera" nie przebrnęłam (po 30 stronach włączył mi się "syndrom PESELu").

Do trylogii Trudi Canavan zabierałam się długo. Od momentu ukazania się na rynku książka zaintrygowała mnie. Brak kolorowej okładki straszącej smokami i smokopodobnymi stworami oraz brak złotych, tłoczonych liter na niej kazał mi sie zastanowić nad lekturą.

"Trylogia Czarnego Maga" - bo taki tytuł zbiorczy noszą książki - jest w pewnym sensie inną wersją Pottera. Jest szkoła magów, wybijająca się swymi czarodziejskimi talentami nowicjuszka pochodząca z nizin społecznych oraz grono nauczycieli, które stanowi całą gamę charakterów ludzkich.

Czym więc różni się jedna saga od drugiej?

Na pewno językiem i na nim bazuje chyba cała odmieność. U Canavan jest też mniej magicznych artefaktów, ale jak dla mnie przez to jej książka nie traci, a wręcz zyskuje. Ascetyczność motywów fantastycznych, jak na w sumie ponad 1800 stron, jest według mnie pozytywnym objawem. Uczucia, intrygi, charaktery stają się w tym momencie bardziej uniwersalne, dzięki czemu młodzieży łatwiej identyfikować się z nimi. Dlaczego młodzieży? Bo to do niej głównie powinna trafić ta książka. Wiem, że zaraz wielu ludziom sie narażę, ale uważam, iż Canavan jest lepsza od J.K.Rowling - bardziej subtelna i zostawiająca więcej miejsca dla wyobraźni czytelnika.

Schemat

2011-06-28T23:07:00.000+02:00

Najpierw upiecz głównego bohatera - weź szczyptę społecznego niedostosowania (polecamy samotników, ciemne ubrania, mroczne spojrzenie; jeśli nie masz ich w spiżarni możesz jako zamiennika użyć niekochającej rodziny), polej sosem romantyzmu, polecamy także dodanie łyżeczki buntu. Wstaw do piekarnika na ~ 20 minut.
W międzyczasie przygotuj miejsce akcji. Najlepiej użyć Tajemniczej Barcelony, choć zwolennicy nowoczesności preferują raczej Mroczny Nowy Jork. Dodać pół szklanki starych budynków; mieszać dokładnie, co jakiś czas dosypując nazwy ulic, sklepów bądź lokalne ceny. Te ostatnie smaki są bardzo cenione przez krytycznie nastawionych smakoszy. Po wymieszaniu postawić w chłodnym miejscu.
Teraz przygotuj intrygę. Tu możesz pozwolić sobie na największą dowolność, oczywiście pamiętając, że musisz zastosować: miłość (ilość zależna od gustu; polecamy od 1/2 szklanki do nawet dwóch), nagłe zwroty akcji (pamiętaj, by były mocno zmielone; zbyt grube ziarna są częstym błędem początkujących) oraz niedopowiedzenie (tu jednak nie przesadź z ilością; zbyt wiele niedopowiedzenia potrafi przytłumić smak miłości i nagłych zwrotów). Dodaj dwie czubate łyżki czarnego charakteru, najlepiej gruboziarnistego, o wyrazistej konsystencji i zapachu.
Wymieszać w mikserze miejsce akcji i intrygę. Tak przygotowaną masę polej na głównego bohatera.
Po wystygnięciu całość owiń w twardą oprawę. Zaleca się, by na zewnętrznej stronie oprawy znalazła się czarnooka, tajemnicza kobieta bądź niebieskooki blond-zbój (mogą być z torebki, mają niewielki wpływ na smak).
Po wystygnięciu całość gotowa do podania.
Resztki pozostałe z przyrządzania potrawy można użyć do przygotowania tomu drugiego.
Smacznego!

Pisać / czytać

2011-06-18T08:15:00.001+02:00

Wszyscy dzisiaj chcą pisać, a mało kto chce czytać. A tak się nie da. Nie ma innej drogi do pisania, niż poprzez czytanie

(wywiad z Zadie Smith, "Książki - magazyn do czytania" nr 1/2011)

Książki ładne, ale o niczym...

2011-06-17T08:01:00.000+02:00

Wśród wielu dobrych książek o książkach, których ,m.in. na fali "Cienia wiatru" Zafona, przybyło, pojawiły się także lektury mierne. Sama pożyczałam je z biblioteki, czy od rodziny, bo skusił mnie opis z tyłu książki, a czasem nawet sama okładka.
Niechlubnym numerem jeden na mojej liście "Piękne, ale nie warte czytania" jest "Księga bez tytułu" autorstwa Anonima. Okładka, jak już się rzekło, spodobała mi się, ale treść była tak słaba, że szkoda mi czasu, który na nią poświęciłam. Nawet najbardziej zagorzali fani wampirów, starych ksiąg i szybkiej akcji, muszą czuć się po prostu rozczarowani po tej lekturze.

Numerem dwa oznaczyłabym "Antykwariusza" Juliana Sancheza, jednak tym razem zniechęcona po pierwszych trzydziestu stronach odłożyłam lekturę. Zniechęciły mnie do dalszego czytania żenująco sztuczne dialogi, przesadzone opisy, które zamiast budować atmosferę tajemniczości mimowolnie bawiły swym infantylizmem oraz sztampowość. Przez to ostatnie rozumiem brak wyobraźni autora umieszczającego akcję swojej powieści w Barcelonie (a gdzieżby indziej?!), głównym bohaterem jest antykwariusz-erudyta ze snobistycznymi przyzwyczajeniami, a tajemnica kryje się (a jakże!) w cudem ocalonym XIV-wiecznym rękopisie.

Trzecie miejsce na mojej czarnej liście jest póki co puste. Mam nadzieję, że jeszcze długo takim pozostanie.

PS.Nie wiem czy gratulować, czy potępiać wydawnictwo, które wypuściło obie opisywane przez mnie książki. W końcu okładki spełniły swoją rolę - przyciągnęły do siebie moją uwagę. Można więc ich krytykować, można chwalić, a co pewne - można się załamać...Zwłaszcza, kiedy oficyna łączy się z inną firmą i teraz połowę jej oferty stanowią książki, a połowę ogrodowe krasnale z fotokomórką (wyczuwając ruch krasnal zaczyna chrapać) i podświetlane fontanny...

PPS. Żeby nie posądzono mnie o stronniczość, muszę przyznać, że ostatnio z tego samego wydawnictwa wpadła mi do rąk bardzo sympatyczna pozycja "Biblioteka cieni" Mikkela Birkegaarda. Też książka o książkach bardzo miła lektura na lato - polecam:)

Przekład

2011-06-14T23:00:00.000+02:00

Przebiegając z entuzjazmem i ufnością angielską wersję tekstu pewnego chińskiego filozofa, trafiłem na ów pamiętny fragment: "Skazany na śmierć nie obawia się stanąć nad przepaścią, bo odrzucił już życie". W tym miejscu tłumacz postawił gwiazdkę i poinformował mnie, że jego interpretacja jest słuszniejsza niż wersja innego sinologa rywala, który tłumaczył to tak: "Służący niszczą dzieła sztuki, by nie musieć osądzać ich piękna i defektów". Wtedy, jak Paolo i Francesca, przestałem czytać. Tajemniczy sceptycyzm przeniknął do mojej duszy.

[J.L.Borges, cytat znaleziony w "Przekładzie" Pablo De Santisa]
Odwieczny dylemat - czytać tłumaczenia, czy wersje oryginalne. Nie potrafię opowiedzieć się po żadnej ze stron.
Właśnie skończyłem Single&Single Le Carre, po angielsku. Lektura zajęła mi X tygodni, walka ze skomplikowanym, pełnym niedomówień stylem mistrza powieści szpiegowskiej nie była łatwa. Ile przekładów jego powieści zdołałbym przeczytać w tym czasie?
Z drugiej strony - czytanie w oryginale niesie w sobie pewną dawkę pozytywnego snobizmu, coś w stylu spotykam się z prawdziwym tekstem Autora, a nie z jego interpretacją.
Każdy, kto kiedykolwiek próbował (choćby amatorsko) przetłumaczyć jakikolwiek tekst wie, że nie da się tego zrobić obiektywnie; przekład zawsze zniekształca, deformuje tekst oryginalny. Ale przecież nie zawsze te zmiany muszą być złe, wręcz przeciwnie, mogą dorzucać dodatkowe odcienie, tony, akcenty... jak to powiedział kiedyś pewien Anglik: zazdroszczę Wam, nie-Anglikom - u Was każde pokolenie ma swojego własnego Szekspira!
Dylemat - oryginał czy przekład - nie rozstrzygnięty.

O porządkowaniu domowego księgozbioru

2011-06-02T12:28:00.013+02:00

Karel Capek "Gdzie podziewają się książki" (1926r.)

...Raz na trzy lata dopada mnie nieodparta chęć doprowadzić swoją bibliotekę do porządku. Robi się to tak: trzeba zdjąć wszystkie książki z półek i wywalić je na podłogę, żeby posortować. Potem bierzesz z kupy jakąkolwiek książkę, siadasz gdzie popadło i zaczynasz ją czytać. Na drugi dzień postanawiasz działać metodycznie: najpierw porozkładać na kupki: tu popularno naukowe, tam filozofia, tam historia i nie wiem co tam jeszcze; przy czym po raz setny odkrywasz, że większa część książek nie mieści się w żadnej z kupek: jakby nie było, okazuje się, że do wieczora wszystko pomieszałeś. Na trzeci dzień próbujesz posortować choćby według formatu. A kończy się tym, że bierzesz garściami wszystko pod rząd, jak leży, i wpychasz na półki, po czym znów uspokajasz się na trzy lata...*

*Tłumaczenie z rosyjskiego: Violet

Cóż, chyba mam kolejny powód, aby nie porządkować księgozbioru:)

Kava na wynos

2011-05-24T22:37:00.000+02:00

Alex Kava "Granice szaleństwa"
Na nazwisko Autorki natykałem się często - reklamy w prasie, w e-sklepach, na blogach. W końcu dałem się skusić i sięgnąłem po dzieło fantastycznej, amerykańskiej pisarki, bestsellerową historię...
Hm. Wiem, że marketing, także ten wydawniczy, ma swoje prawa, ale naprawdę nie widzę w twórczości Kavy niczego wyjątkowego.
Główna bohaterka, oczywiście, jest inteligentna, niezależna, podoba się przedstawicielom płci męskiej (100% skuteczność wśród prowadzących śledztwo policjantów). Jest po amerykańsku szczęśliwa, po FBI-owemu twarda, po genderowemu feministyczna.
Zbrodnia w "Granicach szaleństwa" jest, co także oczywiste, seryjna (jankesi lubują się w seryjnych mordercach, Alex Kava nie jest tu wyjątkiem). Zbrodnia musi być przerażająca, tajemnicza i gorsza niż to, co dotychczas widzieliśmy w serialach tv. Mamy więc gnijące trupy, wycięte organy... ble,ble, ble. Wszystko to już było, tylko w nieco innym ubranku.
A teraz główny Zły, czyli ów seryjny morderca. Źródło jego szaleństwa tkwi (jak w każdym amerykańskim bestsellerze) w nieszczęśliwym dzieciństwie (spotkaliście się w jakiejkolwiek amerykańskiej książce z inną sytuacją?). Toksyczna matka, gnębienie, samotność, odrzucenie - w tych opisach schemat aż przytłacza, czasem czułem się jakbym przeglądał książkę czytaną naście razy.
Przy wszystkich wymienionych wadach "Granice szaleństwa" czyta się całkiem nieźle. O ile nastawimy się na lekkie czytanie w podróży i nie będziemy oczekiwali intelektualnych fajerwerków - sprawne rzemiosło, wartka akcja, trochę humor. I bestseller gotowy.

10 próśb książki do czytelnika

2011-05-23T22:46:00.001+02:00

źródło: Book Z Nami

Przyznaję się bez bicia, że nie wszystkie powyższe prośby spełniam - lubię czytać przy jedzeniu (Violet, nie krzycz na mnie), kładę książki grzbietem do góry... i coś mi też szepce do ucha, że czytanie w wannie podpada pod punkt VIII.
Ale żeby nie było, że jestem TenZły - wyrosłem już z pisania po książkach, zaginania rogów, noszenia książek w tylnej kieszeni spodni (trochę zbyt dosłownie traktowałem nazwę pocket book), podkreślania WAŻNYCH FRAGMENTÓW, modyfikowania okładek...
Chyba musiałem przejść przez taki głupi okres, by nauczyć się szacunku dla druku.

Książka pożerająca

2011-05-20T07:47:00.000+02:00

Carlos Ruiz Zafon "Książę Mgły"

Opowiadanie Zafona jest faktycznie pożerające, książkę przeczytałam jednym tchem - i jak już dawno nie było - zasiedziałam się do późnej nocy.

"Księciu Mgły" przylepiono etykietę, że jest to lektura dla młodzieży. Moim skromnym zdaniem nie jest(zbyt makabryczna). Nie jest niestety także dla dorosłych(straszący nas Książę jest zbyt nierealny). Pomimo tego, także ku swojemu zdziwieniu, uważam, że warto było ją przeczytać.

Zafon znów czaruje słowem i to czaruje niezwykle. Jako jeden z nielicznych autorów, może dla mnie pisać książki o nieprzekonywującej treści, bo nie to stanowi o wartości tych lektur.

Jego opowiadania warto czytać dla samej przyjemności obcowania z pięknymi zdaniami - tutaj wielki ukłon dla pary tłumaczy. Stopniowo budowaną atmosferą napięcia oraz cudownymi mini opisami misternie wykonanych przedmiotów, których aż chciałoby się dotknąć,Zafon jak dla mnie nadrabia niedostatki fabuły.

Zafon, to świetna lektura na lato. Warto jednak zabrać ze sobą nie jeden jego tytuł, bo po góra dwóch dniach nie będziemy mieli co czytać...

Blogger.com już działa...

2011-05-13T21:50:00.000+02:00

Od kilku dni witryna blogger.com miała spore problemy techniczne. Na ich stronie był komunikat, że blogi są "read-only", czyli dostępne są stare wpisy, nie było natomiast możliwości dodawania nowych.
Obecnie wszystko wróciło do normy... prawie - zniknęły komentarze pod postem o książkowej biżuterii (autorstwa Violet, Cassin oraz mój), przez krótką chwilę moje wpisy nie były podpisane nickiem insider, tylko moim prawdziwym imieniem (lekka modyfikacja ustawień profilu przywróciła stan pierwotny).

Znalezione w sieci: książkowa 'biżuteria'

2011-05-11T22:18:00.001+02:00

Prawdziwa książkożerczyni biżuterii się nie boi

Znalezione na Twitterze
Zdjęcia pochodzą ze stron (1) oraz (2)

Rosja śmieszy, tumani, przestrasza...

2011-05-11T08:38:00.003+02:00

Krystyna Kurczab-Redlich "Pandrioszka"

Kiedy trafiały do nas pierwsze książki z Zachodu duże wrażenie robiły na nas fragmenty recenzji na ich okładkach. W większości nazwisko recenzeta było nam obce, jednak to, że pracował on dla New York Timesa czy Le Figaro już samo przez się podnosiło rangę jego opinii. A my wiedzeni pozytywną recenzją (bo jakaż inna mogłaby znaleźć się na okładce!) kupowaliśy dany tytuł "w ciemno".

Dziś już nie robią na nas wrażenia umieszczane na książkach fragmenty wypowiedzi ludzi ze znanych dzienników, czy ludzi znanych, a przynamniej nie stanowią one głównego czynnika, którym kierujemy sie przy kupnie danego tytułu.

"Pandrioszka" Krystyny Kurczab-Redlich to lektura, którą okrasza aż jedenaście wyrywków opinii i nie tylko ich ilość, ale głównie to kto zabrał głos, robi wrażenie. A wśród nazwisk znajdziemy: Ryszarda Kapuścińskiego, Jerzego Giedrojcia, Czesława Miłosza, Bronisława Geremka i Jacka Kaczmarskiego.

Książka po raz pierwszy ukazała się w 2000 roku i opowiada o Rosji od końca lat 80. do roku 1999. Podzielona jest na trzy części, w których spotykamy kolejno zwykłych Rosjan, Rosjan, którzy popadli w konflikt z prawem oraz biorących udział w wojnie w Czeczenii. Wyłaniający się obraz jest piękny i straszny.

Autorka, pracująca w Rosji jako dziennikarski wolny strzelec, jest zakochana w tamtejszej kulturze, ludziach, języku. Nieraz nie może tylko znieść ich bierności. Tej od pokoleń wpajanej bezradności, którą kwitują wzruszeniem ramion i stwierdzeniem: У нас же Россия... [Przecież to Rosja...].

Czytałam "Pandrioszkę" z zapartym tchem, odkładając ją tylko pod pretekstem, iż jeśli przeczytam ją za szybko to też szybko i zapomnę. Jednak tej książki nie da się zapomnieć i póki co jest to moje odkrycie tego roku. Czas poszukać "Głową o mur Kremla"...

Gry uliczne

2011-05-07T22:25:00.001+02:00

Grzegorz Gortat "Słowik Moskiewski"

To jedna z tych książek, które albo odepchną Cię po pierwszych 10 stronach, albo pochłoną bez reszty. "Słowika" nie da się przeczytać obojętnie, żując gumę, oglądając w międzyczasie "Taniec z gwiazdami" czy inne gwiazdy na wrotkach. A podczas lektury albo będziecie się rechotać co kilka minut, albo będziecie klnąć i marudzić kto to wydał, kto to napisał.
Fabuła "Moskiewskiego Słowika" jest tylko pretekstem - ok, mamy głównego bohatera, polonusa z samych Stanów, o wdzięcznym nazwisku Al Niczyj, mamy intrygę kryminalną, mamy morderstwa (trzech czarnoskórych, zdekapitowanych Kubańczyków), są nagłe zwroty akcji... ale tak naprawdę można by intrygę znacząco zmienić, z Warszawy akcję przenieść do Kuala Lumpur, Cyrankiewicza zamienić na Helmuta Kohla... niewiele by to zmieniło.
Gdyż książka Gortata nie jest typową powieścią - fabuła jest tu tylko pretekstem, grą rozpoczętą z czytelnikiem. Kryminalna intryga jest w 100% nawiązaniem do klasycznego, chandlerowskiego kryminału; mamy więc prywatnego detektywa (nieco nieudolnego, gwoli ścisłości), władzę, femme fatale, pościgi i głupich stróżów prawa. Cała książka to zbiór popkulturowych klisz, scen z książek, filmów (Casablanka!), pastisz kryminału, satyra na PRL-owską rzeczywistość (fragmenty manifestów/artykułów i przemówień aparatczyków - tu "Moskiewski Słowik" bardzo przypomina rewelacyjną "Wolną Trybunę" Christiana Skrzyposzka).
"Słowik" to zagadka postawiona przed czytelnikiem - wygrywa ten, kto zlokalizuje jak najwięcej ironicznych nawiązań, cytatów, scen z kultowych dzieł, humorystycznych niedomówień.
Kto podejmie wyzwanie?

Za książkę dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat www.publicat.eu

The Smiths - Panic

2011-05-04T22:28:00.002+02:00

dziś klasycznie - hang the DJ...

Twarda czy miękka?

2011-05-02T22:26:00.000+02:00

Wszyscy wokół narzekają, że książki są drogie. Oj, panie, kto by cztyrdziśći złoty za ksionżke dał, albo i pindziesiąt!. Skompletowanie solidnego księgozbioru to z roku na rok coraz większe wyzwanie, zaś pogoń za nowościami może przyprawić nasz portfel o totalną zapaść.
A mimo to większość z nas kupuje pięknie wydane wydania w twardej oprawie.
Mimo, że często ten sam tytuł dostępny jest w wersji z miękką okładką - jakieś 10 PLN tańszą.
Kiedyś spotkałem się z opinią, że główną przyczyną popularności "twardych książek" jest fakt, że książką wciąż uważana jest za doskonały prezent na urodziny, imieniny, święta. A przecież paper booka w prezencie cioci Krysi nie kupimy. Zaś piękny album... oo, super pomysł, ciocia będzie zadowolona.
Uwielbiam tanie, kieszonkowe wydania. Dla mnie to szereg zalet zamkniętych w jednym woluminie - poręczny format, niewielka waga (co jest istotne jeśli czytamy, tak jak ja "w trasie"), niższa cena. A że, czasem, gorszy druk, gazetowy papier? Przeboleję - przecież i tak liczy się wnętrze, czyli treść.

Czasem, gdy korci mnie by kupić "wypasione" wydanie - robię sobie "test 50 złotych" - wyobrażam sobie, że mam tę kwotę i staję przed wyborem - jedna "ładna" książka, czy też może dwie brzydsze?
Zgadnijcie - co wybieram?

Potęga rytuału

2011-04-26T22:07:00.000+02:00

W "Polityce" 17(2804) znalazłem bardzo ciekawy artukuł Nocą pisze się zbyt łatwo - o natręctwach i rytuałach pisarzy.
Kto pisze 10 stron każdego dnia, a kto tylko 15 słów? Kto tworzy na stojąco, a kto leżąc na kanapie z drinkiem w dłoni? Kto pielęgnuje swe pisarskie rytuały, a kto rzuca się na żywioł?
Poniżej, na zachętę - kilka cytatów:

Marek Krajewski:
Pracuję zawsze od 5 rano przez pięć godzin z bardzo krótką przerwą na, jak to mawiano w polskim Lwowie, półśniadanie (kawa i mała kanapka). W czasie pracy unikam wszystkiego, co może mnie rozpraszać, nie słucham muzyki, nie otwieram Internetu, nie czytam gazet, nie odbieram telefonów, nie piję alkoholu.
Janusz Rudnicki:
Nigdy po alkoholu. (Dlatego w kraju piszę tak mało). Próbowałem, oczywiście, ale na drugi dzień czytałem toto z takim uczuciem żenady, że nie było innego wyjścia, musiałem zatopić je, to uczucie, alkoholem. Człowiek sobie myśli, że jest władcą kosmosu (...) A tu albo porozrzucane chaotyczne, poskręcane, drewniane wióry, albo jakiś gulasz, gotowany na zupełnie niestrawnej, bezbrzeżnej arogancji. Piłeś? Nie pisz!
Stefan Chwin:
Każdy pisarz ma swoje pięć minut. Należy wierzyć, że mamy je jeszcze przed sobą.
Ignacy Karpowicz:
Pisząc, muszę mieć przed oczyma coś jednolitego, żadnych obrazków, najlepsza jest pomalowana na jakiś kolor ściana

Trio Mediaeval - Eg veit i himmerik ei borg

2011-04-24T23:27:00.001+02:00

Na Święta - chwila ciszy

2011-04-24T09:21:00.000+02:00

Mijamy się nie widząc wzajem

2011-04-13T21:58:00.001+02:00

Poranna godzina, w autobusie pierwsze egzemplarze homo laborans. Każdy z nich to jakaś historia, odcięta od innych słuchawkami, gazetą albo nieobecnym spojrzeniem w widok zza brudnej szyby.
Ot choćby ten wielki, łysy facet - czarne wypastowane glany, mocno używane czarne bojówki, duża, ciepła kurtka (oczywiście czarna). Ze skupioną miną wczytuje się w notatki nagryzmolone (czarnym) długopisem w szkolnym zeszycie. Zeszyt jest nieduży, 16-kartkowy. Z okładki uśmiecha się Hello Kitty. Różowa.
Młoda dziewczyna, ostentacyjnie modna, ostentacyjnie zadbana. Gdybym znał się na ubraniach to pewnie potrafiłbym docenić markę, jakość i cenę. W drobnej dłoni trzyma gazetę, w środku zdjęcia ludzi, których nie znam, o których nigdy nie słyszałem. Rozwody, miłości, rozstania i nowe diety. Dziewczyna przegląda gazetę niedbale, jakby znała już te wszystkie historie od dawna. W końcu odkłada ją na bok, sięga do torby; wyciąga książkę, na okładce nazwisko Gombrowicza. Czerwone tipsy zaczynają wertować strony.
Chłopak w nieokreślonym wieku. Ubrany w stylu urzędnik wyluzowany, nowy iphone w dłoni, zawzięcie stuka w ekran. Modna kurtka, jeansy; tylko buty, ze śladami zaschniętego błota psują nieco wizerunek. Chłopak chowa iphone'a do kieszeni. Parzy na buty, po chwili sięga po chusteczkę i zawzięcie zaczyna usuwać błoto.
Stary mężczyzna. Nie potrafię przypomnieć sobie jak był ubrany, chyba płaszcz... czy miał torbę? Walizkę? Nie pamiętam. Zapamiętałem tylko wielkiego, kosmatego, pluszowego misia. Starszy pan, z uśmiechem większym od swej pomarszczonej twarzy wiózł go na siedzeniu obok. Miś też się uśmiechał. Wyglądali jak starzy kumple w drodze na imprezę.

Mijamy się nie widząc wzajem
Czego innego wypatrując w dali Pidżama Porno - Antifa

Doskonała i bardzo kiepska książka o Rosji

2011-04-04T16:06:00.009+02:00

Andrzej Wróblewski "Podróż po Rosji"

Ta niewielka książeczka z serii Obieżyświat wydawnictwa Prószyński i S-ka, trafiła w moje ręce w czasie kolejnej wizyty w bibliotece.

Autor zebrał opowieści człowieka, ukrywającego się pod pseudonimem Marek Z., który zjadł zęby na mniejszych i większych interesach z rosyjskimi, a wcześniej radzieckimi, kontrahentami.

Książeczka zachwyca swoją anegdotyczną formą - historie opowiadane ze swadą i humorem, zachwycają od pierwszej do ostatniej strony. Bliski gatunkowo rosyjskiemu skazowi, tok swobodnej narracji, sprawia wrażenie, że te zabawne opowieści snuje nasz bliski kolega siedząc z nami przy wódce i marynowanych grzybkach.

Marek Z. jak mało kto poznał Rosjan i potrafił stworzyć ich sympatyczny obraz. Mimo, iż niejednokrotnie został oszukany, czy wręcz perfidnie oskubany przez Wschodnich Braci, to nie stracił do nich serca.

"Przejażdżkę po Rosji" polecam z czystym sumieniem, bo gdybym wystawiała oceny przeczytanym lekturom - ta dostałaby szóstkę!

Ken Kalfus "Rosyjskie fantazje"

To książka, którą dostałam w prezencie od Mamy. Bez okazji. Po prostu "bo to coś o Rosji", jak dobitnie sugeruje tytuł i okladka.

Czytałam Kalfusa przez kilka dni i to nie z braku wolnego czasu. Autor po pierwszych dwóch opowiadankach mnie do siebie zniechęcił, ale, że nie lubię zostawiać książek niedoczytanyc,a status książki jako prezentu trochę jednak zobowiązywał - w końcu ujrzałam ostatnią stronę.

Autor dzięki żonie trafił na cztery lata do Moskwy, ale odnoszę wrażenie, że niewiele z niej zrozumiał. Czytając "Rosyjskie fantazje" nie mogłam się oprzeć wizji turysty, który zrobił masę zdjęę i opowiada mi o egzotycznym kraju. Z tym małym zastrzeżeniem, że fotki opisał po swojemu: to jest taki ichni kościół z kolorowymi wieżyczkami, widać, że budując go wzorowali się na naszym Disnaylandzie.

Wulgarny seks, przemoc i szczypta obcej mowy nie czynią jeszcze z książki bestselleru...przynajmniej w moich oczach.

Rażąca jest również korekta (z litości pomińmy nazwisko korektora), jak i przekład...

Wszystko w tej książce kuleje.

Wybawiciel trzyma za gardło

2011-03-31T21:28:00.001+02:00

Jo Nesbo "Wybawiciel"

Skandynawskie kryminały podbijają Polskę - coraz większe nakłady, coraz więcej nazwisk, coraz więcej czytelników. Do tej ostatniej grupy zaliczam się i ja - nordycka fala porwała mnie i zauroczyła. Niczym literacki narkoman chciałem chłonąć kolejne dawki zimnych kryminałów, policjantów z życiowymi problemami i abstrakcyjnych dla słowiańskiej duszy zachowań. Świadoma część umysłu, nie poddająca się łatwo nałogom, pragnęła wyrwać się z tego skandynawskiego kotła; porzucić błoto Skanii, kręte uliczki Sztokholmu czy wietrzne pustkowia północy. Świadoma część mego umysłu pragnie spotkań z ciepłą, egzotyczną literaturą pełną słońca, plaż i kiczowatych, wesołych historyjek.
Niestety, wbrew prawom logiki i statystyki, w zalewie skandynawskiej prozy nie natrafiłem jeszcze na książkę słabą, która odepchnęłaby mnie od tego typu literatury na zawsze i pozwoliłaby zacząć nowy czytelniczy etap.
Tak więc po "Wybawiciela" Jo Nesbo sięgnąłem z myślą - może to właśnie ta książka będzie słaba, może to ona pozwoli mi dojść do wniosku, że Skandynawowie zjadają już własny ogon i z tych rejonów nie przyjdzie już nic wartościowego, może...
Niestety, Jo Nesbo nie spełnił pokładanych w nim nadziei. "Wybawiciel" to kawał porządnej, męskiej, mięsistej prozy. Twardy, brutalny i po nordycku zimny kryminał trzymający biednego czytelnika w szachu od pierwszej do ostatniej strony.
Na nic wierzgania, na nic próby odłożenia książki pod byle pretekstem - przekrwione oczy, drżące dłonie, opadające oczy - a my dalej chcemy czytać, dalej zagłębiami się we wrogi świat komisarza Harry'ego Hole.

Więc, ku mej wielkiej rozpaczy, mój skandynawski nałóg tylko się pogłębia. A na liście książek do przeczytania pojawiło się kolejne nazwisko.

P.S. Za udostępnienie książki dziękuję bardzo Grupie Wydawniczej Publicat

Upiorny Petersburg

2011-03-28T19:00:00.019+02:00

Andrzej Bieły "Petersburg"

Jeśli ktoś jeszcze do niedawna spytałby mnie o dziesiątkę najgorszych książek, jakie przyszło mi przeczytać - bez wahania "Petersburg" znalazłby się w pierwszej trójce.

Niezrozumiały, udziwniony styl, mnóstwo aluzji i dygresji do aluzji, pogmatwana, wielowątkowa fabuła oraz nagromadzenie denerwujących onomatopei stanowiły dla mnie zabójcza mieszankę. Po lekturze został mi w głowie jedynie mętlik. Gdybym miała powiedzieć co pamiętam z pierwszego odczytania "Petersburga", to okazałoby się, że bardzo niewiele. Najbardziej zapadła mi w pamięć ciężka atmosfera, którą Bieły przesycił swoje dzieło, oraz opisy wilgotnego, nieprzyjaznego miasta.

Postanowiłam dać jednak książce jeszcze jedną szansę. Dlaczego? Nie wiem - nie mam zwyczaju wracać do lektur, które mnie odrzuciły(lub, które ja odrzuciłam). Poczułam nagle irracjonalną potrzebę powrotu, wiedziałam, że muszę spróbować jeszcze raz spróbować i to już, natychmiast, nie zwlekając!

Z biblioteki trafił w moje ręce egzemplarz, który przyniósł ze sobą dużo niespodzianek...

Po pierwsze: okazało się, że przy większym skupieniu fabuła jest jak najbardziej do ogarnięcia! Apollon Apollonowicz i jego syn Mikołaj to główni bohaterowie. Gdyby streścić ich historię wydałaby się banalną. Nasuwają się więc dwa wnioski: mimo wszystko ważniejsza jest tu nowatorska forma niż treść, a głównym bohaterem jest jednak Petersburg.

Petersburg, który znamy już z opowiadań Gogola, tu nabiera wręcz upiornego wymiaru. Poruszają się po nim nie ludzie, ale przebierańcy, sekciarze, rewolucjoniści - słowem "ludzka stonoga". Peterburżanie przemykają się, giną we mgle i nieoczekiwanie pojawiają się w jej prześwitach.

Miasto rzadko odwiedza słońce - jest tu zimno, wietrznie, wilgotno...Wenecja Północy jawi się jako stwór, który potrafi doprowadzić do obłędu choć z pozoru jest bardzo poukładany, geometrycznie wytyczony. Ponumerowane starannie kamienice, prościuteńkie prospekty, rozświetlane nocą przez rzędy lamp. Jednak porządek to tylko złudzenie - latarnie świecą różnym światłem, kamienice kryją rodzinne tragedie, a po prospektach biega przebrany w czerwony kostium syn senatora, który w myślach co i raz dopuszcza się ojcobójstwa....

Można rzec - koszmar! Ale prawdziwy koszmar dopiero nas czeka. Na pobliskich Wyspach roi się od podejrzanych knajpek, gdzie schodzą się ludzie z wywrotowymi ideami. Tu pojawia się diabeł i załoga przeklętego Latającego Holendra. Tutaj żyje biedota (moralna i materialna), w obskurnych domach, hodując pokraczne myśli. Stąd rozlewa się rewolucja, bunt, niepokoje, które zatruwając ludziom spokój prowadzą ich na skraj rozsądku i chichocząc wrzucają w wir szaleństwa.

"Petersburg" tym razem przeczytałam z przyjemnością. Nie twierdzę, że wszystko zrozumiałam - dziesiątki naukowców latami głowi się nad spuścizną Biełego. Było jednak warto wrócić i odnaleźć coś dla siebie.

Największą niespodzianką okazał się jednak nie sam "Petersburg", a znalezione w książce zapiski ołówkiem - tłumaczenia francuskich zdań. Nie mam wątpliwości - to mój charakter pisma...

Moja krótka lista

2011-03-18T21:13:00.000+01:00

Ruch na książkowym rynku coraz większy - co rusz pojawiają się nowi "kultowi" autorzy, modne nurty (skandynawskie kryminały, arabska publicystyka, wschodnioeuropejska prowincjonalność). Z radością biorę udział w tym bibliofilskim galopie, z euforią wskakuję w nowe rejony i odkrywam nieznane.
Ale jakoś tak się składa, że kilku (-nastu?) autorów od lat mi towarzyszy, regularnie do nich wracam, a ich książki, mimo że zaczytane "na śmierć" ani myślą o udaniu się na emeryturę.
Oto krótki przegląd niektórych przypadków:

Philip K. Dick - pierwsze poważne literackie zauroczenie. Popkulturowe odpady, narkotyczne wizje, psychiczna niestabilność, olbrzymia wyobraźnia, doskonały styl. Wybuchowa mieszanka.
Joe Alex - autor najbardziej "zachodnich" z polskich kryminałów. Udane połączenie klasyki z popkulturą. Tu nie liczy się intryga, nie jest ważne "kto zabił". Liczy się uczucie, że "nasi też potrafią". W czasach minionych - bezcenne. Dziś - wzruszające.
John Le Carre - jeden z nielicznych autorów, który potrafi napisać dobrą powieść szpiegowską, nie ocierając się o kicz i banał. Walki wywiadów w jego wykonaniu to nie Bond vs Mata Hari - to biurokratyczne machiny, mielące z równą obojętnością plany wrogów jak i lojalność własnych ludzi.
Henning Mankell - przykład, że bycie pisarzem dobrym można połączyć z popularnością. Chłód Skanii, mroczne zakamarki mieszczańskich umysłów, banalność zła.
Adam Wiśniewski - Snerg - twórca nieco chyba zapomniany. Odkryłem go późno, zbyt późno. Ale z błyskawicznym tempie zabrałem się za nadrabianie zaległości. Wielowymiarowa, wieloznaczna, mroczna i zdehumanizowana fantastyka, która rzekomo zainspirowała twórców Matrixa. Po lekturze powieści Snerga każde podwórko zaczyna wyglądać trochę bardziej... obco.

O Rosji na poważnie, ale przystępnie!

2011-03-16T17:30:00.011+01:00

Jurij Łotman "Rosja i znaki. Kultura szlachecka w wieku XVIII i na początku XIX"

Dostałam książkę i obiecaną marchewkę!

440 stron tekstu, plus przypisy, plus 165 ilustracji dołączonych na kredowym papierze na końcu książki...

Trochę się przeraziłam - czasy studenckie już za mną, a lektura zapowiadała się na wybitnie akademicką(ciężką i nudnawą). Ale prezent to prezent i nie powinno się wymyślać, zwłaszcza, że marchewka też swoje zrobiła:)

Rosja to wybitnie mój konik, ale wiek XVIII-XIX nie specjalnie...są i były tam ciekawsze rozdziały w historii. Obrałam jednak marchewkę i zabrałam się do lektury.

Wstęp jak zwykle był dość ogólnikowy, więc starałam się nie kształtować na jego podstawie swojej opinii. Najważniejsze, że nie zniechęcał.

A potem okazało się, że książkę czyta się w zawrotnym tempie pomimo skupienia, jakiego ta lektura wymaga jednak od czytelnika. Nie wiem jak odebrałby ją ktoś, dla kogo rosyjskie realia są zupełnie obce, ale dla mnie była to niespotykanie ciekawa wyprawa czytelnicza. Na podstawie dzieł Puszkina, Lwa Tołstoja, Dzierżawina, ówczesnych korespondecji, dzienników oraz innych źródeł bardziej lub mniej prywatnych Łotman przedstawia nam niezwykle barwnie obraz tamtych czasów. Po kilku dosłownie akapitach "łapie się jego bakcyla" i trudno się od tej książki oderwać. To co może nas do tego skłonić, to chęć czytania na leżąco - taka "cegła" to wyzwanie!

Warto wspomnieć przy okazji, że wydana przez słowo/obraz terytoria książka prezentuje się wspaniale. Jest bardzo przejrzysta i klarowna, a maleńkie reprodukcje na marginesach, które odsyłają do odpowiednich ilustracji są przeurocze i pożyteczne zarazem.

"Kultura Rosji..." to zbiór anegdot tworzących żywy obraz epoki, która okazał sie o wiele ciekawszą niż przypuszczałam:)

PS. Pozdrowienia dla marchewkodawcy!

Bóg - próba autobiografii

2011-03-06T21:40:00.001+01:00

Szymon Hołownia "Bóg. Życie i twórczość"

W tym miejscu miała się znaleźć recenzja książki Szymona Hołowni "Bóg. Życie i twórczość".
Jednakże ponieważ w świecie książkowych blogerów temat był wałkowany wielokrotnie, a mój skromny nick także razy parę pisarskie dokonania imć Szymona komentował, pozwolę sobie tylko zastosować autocytat:

Gdy zacząłem swą przygodę z Hołownią byłem zauroczony - wreszcie jest w naszym kraju ktoś, kto inteligentnie i dowcipnie potrafi pisać o religii; ktoś, kto krytykuje polską zaściankową i płytką religijność nie z pozycji wojującego ateusza, ale z pozycji człowieka wierzącego, wymagającego WIEDZY RELIGIJNEJ od siebie i od innych.
Z czasem mój entuzjazm nieco opadł - po ostatniej książce Hołowni - "Bóg. Życie i twórczość" - sam nie wiem, czy jego pisanie jeszcze mnie zachwyca, czy też 'popowe' wtręty i umizgi do masowej publiki mnie odrzucają.
Niewątpliwie Szymon Hołownia jest autorem, którego warto poznać, bez względu na własny światopogląd. Choćby dlatego, że w poruszanej przez siebie tematyce konkurencji, niestety, w Polsce nie ma.

W ten oto sposób wymigałem się od jasnej deklaracji, co sądzę o "Życiu i twórczości".
Autocytowany komentarz ukazał się pod wpisem Elenoir.

Avishai Cohen - Smash

2011-03-04T21:27:00.001+01:00

Dziś piątek, czas na dobre dźwięki
Panie i Panowie, Avishai Cohen

Telewizja

2011-02-28T22:25:00.002+01:00

J. wchodzi do pokoju. Nieco zdezorientowany rozgląda się, na jego twarzy pojawia się wyraz skupienia.
- Yyy, stary... telewizor w drugim pokoju?
- Nie, nie mamy. Jakieś pięć lat, mniej więcej.
- Jak to nie macie... Wszyscy mają.
- My nie mamy.
- Ale... że jak... to znaczy... tego... nie stać cię? Kurde, wiesz, zero procent... da się załatwić.
- Nie, po prostu nie chcemy mieć. Nie znajduję w tiwi niczego ciekawego - u moich rodziców gra non stop, 40 programów, wybieraj - ale ja tam nie widzę niczego, co by przyciągnęło mnie na dłużej niż kilka minut. Szkoda czasu.
- Taaa... a Futurama? A House? A...
- Wszystko jest w necie. Po co mam sobie fundować kolejnego zabójcę czasu, skoro mam innego, z pełnym dostępem do potrzebnych treści. Takich, jak ja chcę, wtedy gdy chcę i bez reklam...
- Yyyy... ale wiesz, alienujesz się...
- Bo nie widziałem ostatniej reklamy pasty do zębów, czy dlatego, że nie wiem kto can dance?
- Nie, no - banalny się robisz. Telewizja to nie tylko reklamy - jest taki Teatr Telewizji, na przykład...
- Teatr... oglądasz?
- Yyy...

Bezludna wyspa

2011-02-27T21:49:00.000+01:00

Pytanie, które pojawia się w co drugim wywiadzie tv - jaką książkę zabrałabyś/zabrałbyś na bezludną wyspę?
Bohaterki amerykańskich filmideł najczęściej wybierają (pierwszą z brzegu?) Jane Austen, polscy celebryci zazwyczaj wstydliwie ujawniają swą wielką miłość do Trylogii albo Pana Tadeusza, a przeciętny zapytany znajomy mruczy hm, Tolkien chyba... albo coś z Pratcheta, bo ja wiem...

To pytanie jest dla mnie problematyczne z dwóch powodów:
1. Mój kanon ulubionych książek dynamicznie się zmienia - powieść, która była odkryciem 20.. roku, teraz jest tylko wstydliwym punktem na półce, ostatnio przeczytany Le Carre zdeklasował rywali, by po chwili polec w starciu z Cory Doctorowem... inaczej pisząc, nie mam książki NAJ, mam książki, które bardzo lubię, lubiłem, cenię, do których wracam (czasem z częstotliwością zahaczającą o patologię - Mankell, Larsson) - jest ich zbyt dużo, są zbyt różne i zbyt ważne dla mnie, bym potrafił z ich grona wybrać jedną.
2. Nie potrafię się pozbyć myśli, że na bezludnej wyspie żadna z książek Philipa K. Dicka, Hołowni, Pilipiuka (ani nawet Mickiewicza, Sołżenicyna itp) na nic mi się nie przyda. Tam bardziej na miejscu były raczej jakiś amerykański poradnik nawiedzonego surwiwalisty albo Zrób to sam Słodowego; może pozwoliłyby mi przetrwać do poranka.

Hammond

2011-02-21T23:37:00.001+01:00

Ku pamięci starego winyla (z inną okładką niż tu widoczna) - bezlitośnie i bezpowrotnie zniszczonego przez ciekawego świata brzdąca.

Wstydliwy relikt

2011-02-18T21:28:00.000+01:00

Drodzy Czytelnicy, jak się czujecie jako przedstawiciele elity? Tej wąskiej, dziwacznej, hermetycznej grupki, która w ciągu ostatniego roku przeczytała więcej niż trzy strony drukowanego tekstu?
A kto wie, może nawet jesteście członkami heretyckiej sekty, owej tajemniczej masońskiej mafii tych, co to udało im się spotkać w roku ubiegłym z 24 książkami - a jest Was, jak źródła podają całe 5 (pięć) procent społeczeństwa!
Tak, wąskie (coraz węższe) grono czytających może deliberować nad ogłoszonymi niedawno danymi, może szukać rozwiązań (biblioteki, drogi panie, tylko biblioteki w miastach, miasteczkach i wsiach! Nieprawda - tanie e-booki, oto przyszłość i szansa na wzrost czytelnictwa! Nieprawda, darmowa marchewka dodawana do każdej książki, oto szansa....) albo pomstować na ciemnogród i zachwycać się własną elitarnością.
Ale cała ta debata, pro-książkowe programy ministerstw i urzędów nic nie zmienią.
Głosimy wszem i wobec, że żyjemy w epoce Wiedzy, w kulturze Umysłu - ale tak naprawdę jesteśmy społeczeństwem pławiącym się w płytkim bajorku szybkiej i łatwej rozrywki. Tu obejrzymy zabawny filmik, tu wrzucimy focię na fejsa, a tu skomentujemy status e-przyjaciela.
W społeczeństwie hedonizmu i lekkostrawnej popkultury książka jest archaizmem, wstydliwym reliktem ciemnych wieków analogowej kultury.
W książce nie ma miejsca na komcie, słitaśne focie i na przycisk "lubię to".
Dla młodzików budujących z hukiem nowy wspaniały świat książka nie jest powodem do dumy - jest dziwadłem walającym się po zakurzonych półkach, jednofunkcyjnym gadżetem bez gniazdka usb i opcji synchronizacji danych. Badziew, po prostu.

Mroczny świat maskotek

2011-01-22T21:32:00.005+01:00

Anja Snellman "Dziewczynki ze Świata Maskotek"

Wortal literacki Granice.pl poprosił mnie o recenzję książki Anji Snellman "Dziewczynki ze Świata Maskotek". Przyznam, że początkowo podchodziłem do lektury nieco sceptycznie - spodziewałem się "kobiecej" literatury, nieco egzaltowanej, przeideologizowanej i moralizatorskiej.
Moje nastawienie zmieniło się już po kilkunastu zdaniach. Proza Snellman jest sugestywna, wciągająca, po skandynawsku mocna,dosadna, miejscami wręcz naturalistyczna.
Książka ta to historia zaginięcia niespełna piętnastoletniej Jasmin, zwykłej fińskiej nastolatki, ze zwykłymi marzeniami, kompleksami i typowym, nieco infantylnym buntem.
Co spowodowało, że ta normalna dziewczyna została zwerbowana do nielegalnego seksklubu dla wyrafinowanych klientów? Dlaczego bez cienia oporu pokonuje kolejne stopnie, coraz bardziej się upadlając? Jak to możliwe, że jej matka, ambitna i inteligentna lekarka, niczego nie zauważyła? Dlaczego nikt nie zareagował?
W książce Snellman nikt nie jest bez winy, ale też nikt nie jest głównym winowajcą. Los, który spotkał Jasmin, tak naprawdę mógł spotkać każdą inną dziewczynkę z tego miasteczka; mógł też zostać im wszystkim oszczędzony.
"Dziewczynki ze Świata Maskotek" to książka krzycząca - próbuje nas ostrzec, uświadomić, jak łatwo jest zniszczyć siebie i innych. I że ziemskie piekło może znajdować się w sympatycznym sklepiku za rogiem.

Książka ukaże się 26 stycznia.
Strona internetowa poświęcona książce: http://dziennikjasmin.pl/
Zapraszam do zapoznania się z fragmentem książki.
Dziewczynki Ze Swiata Maskotek Fragment

Cyfrowa pustka

2011-01-13T12:06:00.000+01:00

Kwadratowy kawałek plastiku leży na biurku. Grzebię w pamięci... tak, nazywa się to-to dyskietka, pojemność... hm, chyba gdzieś z półtora megabajta, a może tylko jeden?
Nie pamiętam.
Obracam ów plastik w ręku. Ciekawe, jakie dane są na nim zapisane.
Opowiadanie, zdjęcia, może jakaś muzyka?
Nie poznam odpowiedzi. Żaden z komputerów posiadanych przeze mnie i przez znajomych nie posiada już stacji dyskietek. Zresztą, nawet wówczas nie byłoby pewności, że dane zapisane przed laty byłyby wciąż czytelne.
Podobnie rzecz ma się z innymi nośnikami.
Coraz więcej danych zapisujemy w formie cyfrowej. Na dyskach twardych, płytach cd/dvd, pendrive'ach, w internetowej chmurze.
Jest to szybkie, coraz tańsze i wygodne. Mamy łatwy dostęp do naszych danych, tagujemy poszczególne pliki, dzielimy się nimi z innymi. Teraz jest wszystko w porządku.
Ale - czy za 10, 20, 50 lat te informacje będą jeszcze do odczytania? Czy pewnego dnia nie okaże się, że jesteśmy społeczeństwem bez zbiorowej pamięci, że wszystkie nasze informacje są zapisane w super formatach na wspaniałych nośnikach... których nie potrafimy odczytać.
Paradoksalnie, największą trwałość i gwarancję przetrwania na lata daje nam stary, archaiczny papier.
Tradycyjna książka, wywołane zdjęcie - do ich "odczytania" nie potrzebujemy żadnych urządzeń, systemów operacyjnych. Wszelkiej maści ebooki, mp3-ki, jpg-i wciąż są zagrożone cyfrową śmiercią - albo nośnik na którym są zapisane wyjdzie z użycia, albo nowe systemy nie będą już sobie radziły z odczytem starych formatów.
Stare, analogowe technologie jeszcze nam się przydadzą.

Autokreacja w stylu sado-maso

2011-01-10T16:57:00.000+01:00

Janusz Głowacki "Good Night Dżerzi"

Wiele sobie obiecywałem po tej książce. Niestety, zawiodłem się.
W "Good Night Dżerzi" mało jest, tak niegdyś charakterystycznych dla Głowackiego, sarkazmu i (auto)ironii, zaś zdecydowanie zbyt wiele naturalistycznego seksu, wulgarności i zbytniej dosadności.
"Good Night Dżerzi" mógłby być fascynującą książką o autokreacji, grach pozorów, tkwiących w nas demonach i przenikaniu się iluzji z rzeczywistością. Szkoda straconej szansy.

Aria - moje biesy

2011-01-06T11:26:00.007+01:00

Nakładem wydawnictwa Radwan ukazała się monografia kultowej rosyjskiej grupy "Aria", autorstwa Kseni Przybyś. Poniżej krótki wywiad z autorką. P: Skąd zainteresowanie Arią? O: To długa historia. Od zawsze interesowałam się ciężką muzyką, muzyką mocno gitarową. Arię usłyszałam w lokalnej stacji radiowej na początku lat 90. To był jeszcze czas nagrywania na kasetę, więc szybko pobiegłam do radioodtawrzacza i nagrałam sobie ten utwór. Niestety nikt nie był w stanie mi powiedzieć o czym ten człowiek śpiewa, a muzyka po prostu mnie porwała. Kilkanaście lat później, kiedy byłam już studentką filologii rosyjskiej i pojechałam do Kaliningradu na chybił-trafił kupiłam cd Arii. To była taka składanka Grand Collection. Przesłuchałam ją prawie do końca i już wiedziałam, że to ten zespół. Żałowałam tylko, iż nie ma tam tego utworu, który skłonił mnie do poszukiwań. Żal okazał się jednak przedwczesny - ostatnim utworem na płycie była "Noc krótsza niż dzień" - moja pierwsza "miłość". P: W Rosji są zespołem wręcz kultowym. A jak w Polsce? O: W Polsce Aria ma grono wiernych fanów, którzy skupiają się m.in. wokół oficjalnego polskiego fanklubu Chimera. Jednak mimo wszystko jest to niewielka publiczność. Rozmawiając z ludźmi, którzy słuchają podobnej stylistycznie muzyki z Zachodu, właściwie tylko kilka razy zetknęłam się z reakcją "a tak, coś słyszałem, to takie ichnie Iron Maiden?". P: Jak przebiegała Twoja praca nad książką? Zauważyłem, że w książce podajesz wiele szczegółów i anegdot z dziejów grupy - skąd czerpałaś te wszystkie informacje?

O: Praca była dość wymagająca. Zwłaszcza, że czerpałam wyłącznie z rosyjskojęzycznych źródeł. "Dokopanie się" do artykułów i innych publikacji to jedno. Potem zaczął się żmudny proces odsiewania ziaren od plew. Wychodzę z założenia, że muzyka jest najważniejsza. Plotkarskie informacje dotyczące życia prywatnego muzyków są dla mnie mało istotne. Dopóki to, co prywatnie dzieje się w życiu muzyków nie wpływa na ich twórczość, to mnie nie interesuje. P: Jak długo powstawała książka? O: Prawie rok. Pomysł urodził się na początku grudnia 2009, a w październiku 2010 zaczęłam szukać wydawcy. P: Skład Arii ulegał sporym modyfikacjom. Wśród fanów wciąż trwa wojna pomiędzy zwolennikami Kipiełowa i Bierkuta. Jak jest w Twoim przypadku? Czy jakiś skład preferujesz bardziej, jakiś mniej? O: Oczywiście trudno uniknąć takich sympatii. Nie umiem podać tego najlepszego według mnie składu. Czy to tzw. złoty skład z Kipiełowem, Mawrinem i Udałowem, czy dzisiejszy - każdy z nich ma swoje mocne strony i... nie ma słabych (śmiech). P: Ok, a który utwór jest Twoim numerem jeden? O: Jestem w nich prawie po równo zakochana, jednak "Biesy" to chyba ten numer jeden, który zawsze mnie rzuca na kolana. P: Przetłumaczyłaś też wszystkie teksty grupy. Niektóre z nich są... hm, mocno zawiłe. To chyba nie było proste zadanie? O: Tak, tłumaczenie było z jednej strony ogromną przyjemnością, z drugiej strony bywały takie teksty, gdzie nie mogłam znaleźć miejsca zaczepienia. Takiej frazy od której, gdy ją przetłumaczę to już wszystko idzie dobrze. P: Który z tekstów stawiał Ci największy 'opór'? O: Pamiętam, że najdłużej chyba walczyłam z "Martwą zoną". To jest tekst, który przechodził wiele przeróbek i w końcu stał się tak enigmatyczny, że chyba sama Puszkina nie pamięta co miała na myśli (śmiech). P: A jak sprawa uzyskania zgód autorów tekstów na przekład i publikację? O: Tu przeżyłam chyba największe zaskoczenie. Żaden z autorów nie tylko nie robił przeszkód, a wręcz przeciwnie! Wszyscy z nich odnieśli się bardzo entuzjastycznie do mojego pomysłu przetłumaczenia i publikacji tekstów! Nie dość tego, na maile z odpowiedzią czekałam najdłużej 48 godzin, a przecież to są naprawdę zapracowani ludzie. Z Margaritą Puszkiną udało mi się nawet złapać bardziej osobisty kontakt i teraz myślimy wspólnie nad kolejną publikacją. Również dzięki niespotykanej uprzejmości uzyskałam zupełnie gratisowo zdjęcie na okładkę od Nadira Chanysheva. Nadir jest laureatem Word Press Photo i fotografem największych rosyjskich zespołów. Jak sam mówi, to on pierwszy wie kiedy wyjdzie nowa płyta Arii, bo dostaje wtedy zamówienie na zdjęcia do książeczki. P: "Aria - moje biesy" to Twój debiut. Dzisiaj chyba nie jest łatwo wydać swoją pierwszą książkę, do tego o rosyjskiej i muzycznej tematyce? O: Tu też przeżyłam miłe zaskoczenie. Pisałam do kilku wydawnictw i każde z nich nie tylko odpowiedziało, ale też właściwie wszyscy byli zainteresowani. Niestety trafiłam na zły czas końca roku, gdy wszyscy byli "zawaleni" robotą. W końcu wydawnictwo RADWAN z Tolkmicka odpowiedziało, że z chęcią wydadzą i to jeszcze w tym roku! Mi o tyle zależało na tym, żeby to był 2010, bo dla Arii jest to jubileuszowy rok, w którym świętowali dwudziestopięciolecie istnienia. Współpraca szła zadziwiająco bezproblemowo i wręcz błyskawicznie, więc niestety nie będę miała w zanadrzu historii o tym, jak to walczyłam z korektorem czy redaktorem (śmiech). P: Podobno planujesz uruchomienie bloga poświęconego rosyjskiej muzyce rockowej. Kiedy start? O: (śmiech) Widzę, że nic się nie ukryje. Tak, to prawda, ze chciałabym z czymś takim wystartować, jednak na razie skupiam się na pisaniu nowej książki i projekcie, który obmyślam z Margaritą Puszkiną. Założenie bloga nie jest trudne, jednak sama wiem, jak nie lubię, gdy po kilku wpisach taki blog milknie na całe tygodnie. Mierzę siły na zamiary. Na razie piszę i póki nie będę miała choćby szkicu całości myśl o blogu muszę zawiesić na kołku. P: Dziękuję bardzo za rozmowę - i życzę powodzenia! O: Dziękuję.

Informacja o książce na stronie wydawnictwa: Edit 2011-03-21: Poniżej zamieszczam kilka ciekawych linków dotyczących książki "Aria - Moje Biesy":

wywiad z Ksenią Przybyś został "przedrukowany" na stronie muzykarosyjska.pl. Ponadto na tej stronie znajduje się kilka tekstów Autorki dotyczących rosyjskiej muzyki rockowej - i, z tego co wiem, będzie ich więcej.

polecam także forum polskiego fanklubu Arii - książka Kseni Przybyś spotkała się tam z bardzo ciepłym przyjęciem

Autorka udzieliła także wywiadu rosyjskiemu portalowi Aria-Family

Cnota zwięzłości - cytat

2010-12-30T20:58:00.000+01:00

Książki są coraz grubsze, rozdęte jak hipopotamica w ciąży. Nie tylko biografie, byle norweski kryminał to kilka kilogramów wagi. Cnota zwięzłości została zapomniana. Takie czasy: po pięciu godzinach spędzonych w teatrze, 600 stronic biografii, 500 stronic thrillera. Dzięki temu wiem, kiedy mój sąsiad wybiera się do księgarni: najpierw odśnieża furgonetkę, a jak nie zapali - zamawia tira.

Ryszard Marek Groński, "Patrzę na twoją biografię", Polityka 1/2 (2789)

Na Święta i Nowy Rok - Najlepszego!

2010-12-23T19:44:00.003+01:00

Cierpienia "młodego" e-czytelnika

2010-12-12T13:41:00.003+01:00

Kiedyś poruszałem temat traktowania nas przez korporacje jak złodziei.
Temat ostatnio powrócił przy okazji mojego kolejnego spotkania z e-bookami.
Ale zacznijmy od początku:
Paweł Wimmer, znany bloger, dziennikarz, autor popularnego kursu html-a opublikował w Virtualo.pl e-książkę "Napisz pracę dyplomową w Microsoft Word 2007".
Sama publikacja jest naprawdę godna polecenia. Napisana przystępnym językiem, dosłownie za rękę prowadzi czytelnika po zawiłościach robienia indeksów, spisów treści, odsyłaczny, bibliografii itp. Dodatkowym plusem jest bardzo przystępna cena - 6,80 PLN.
Jeśli więc przed Wami napisanie pracy licencjackiej, magisterskiej bądź "fachowego tekstu" - kupcie.

Niestety Virtualo traktuje mnie, i każdego innego legalnego nabywcę książki jak oszusta, który tylko marzy o wrzuceniu tekstu na torrenty.
Książka "skażona" jest DRM-em - zabezpieczeniem tyleż nieskutecznym, co utrudniającym normalne korzystanie z zakupionego towaru:
- do odczytania pliku musimy zainstalować specjalny program ze strony Adobe. Niestety, działa on tylko pod Windowsem; użytkownicy innych systemów, np. linuksów (do których się zaliczam) muszą się gimnastykować.
- DRM ogranicza liczbę urządzeń na które możemy skopiować publikację - to mniej więcej tak, jakby wydawca papierowej książki mówił nam: ok,możesz ją czytać przy biurku... co?!... w sypialni też chcesz?... ech, no dobra, niech ci będzie...w autobusie??!! o nie, nie ma mowy, ZABRANIAM!
- nie można z e-booka nic wydrukować. Chciałbym np wydrukować sobie rozdział, by poczytać sobie w drodze do/z pracy, ale legalnie tego nie zrobię. Czytnika e-booków nie posiadam, ani nie planuję zakupić.
- no właśnie - czytniki. Na chwilę obecną brak jednolitego standardu. Książki z Amazona "chodzą" na Kindle'u, ale nie na empikowym Oyo i na odwrót. Ich właściciele też skazani są na gimnastykę i kombinowanie.

Powyższa lista skarg i zażaleń wynika głównie z faktu, iż kupuję towar z którego nie w pełni mogę korzystać.
Papierową książkę mogę sobie czytać gdzie chcę, mogę ją komuś pożyczyć albo odsprzedać. W przypadku e-booków jestem tych możliwości pozbawiony.
Rzecz dotyczy nie tylko e-książek.
Jakiś czas temu kupiłem kilka piosenek w jednym z internetowych sklepów. Potem zmarnowałem dwie (!) godziny, aby "zmusić" te pliki do prawidłowej współpracy z moją wieżą i odtwarzaczem mp3.
W takich momentach czuję się jak frajer. Gdybym po prostu spiracił daną książkę/muzykę (nota bene: ilość pirackich e-booków dobitnie dowodzi nieskuteczności stosowanych zabezpieczeń) nikt by mi nie narzucał, w jaki sposób mam ich używać.
Ale na razie się nie poddaję - dalej staram się być legalny.
Dlaczego?
Może dlatego, że liczę na kolejne e-książki Pawła Wimmera?

P.S Inni też walczą z DRM: http://wariat.jogger.pl/2010/10/22/oswajamy-drmoze/
http://mmazur.7thguard.net/2010/10/21/kindle-i-obchodzenie-zabezpieczen-babci-jagodki/

Znalezione w sieci

2010-12-07T20:55:00.000+01:00

Coś dla "miłośników" Paulo Coelho:
Na brzegu linii końcowej siadłem i płakałem

Miłej lektury

The Cracow Klezmer Band - Devil Circle

2010-12-01T21:00:00.000+01:00

Jeśli dziś środa, to czas na muzykę żydowską.
Panie i Panowie - oto Cracow Klezmer Band, czyli klasycy gatunku.

"Lady" Caro Emerald - Bad Romance (Live Ska Lady Gaga Cover)

2010-11-25T22:33:00.005+01:00

Szczerze pisząc nawet nie znam 'wersji oryginalnej"... po co.

"Lodołamacz" - historia przerażająca faktem

2010-11-13T17:01:00.007+01:00

Wiktor Suworow "Lodołamacz"

To czwarta z kolei książka Suworowa, po którą, ku zaskoczeniu niektórych, sięgnęłam. Tym razem pokusiłam się o czytanie w oryginale - "Liedokoł" przyszedł w paczce, na którą ostatnio tak czekałam.

Okazało się, że było warto. Choć muszę przyznać, iż temat II wojny światowej nigdy nie był mi bliski. Średniowiecze - to rozumiem! A historia XX wieku należała zawsze do tematów, o których mało wiemy, bo nie więcej nie chcemy.

Suworow potrafi jednak pisać z takim zaangażowaniem, że chcąc nie chcąc, czytelnik już po kilku stronach jest po uszy wciągnięty w intrygę.

Główna teza, którą udowadnia były radziecki szpieg, brzmi: to Rosja, a nie Niemcy, rozpoczęła II wojnę światową, a jej udział w walkach nie był, jak to się przez lata przyjęło mówić, jedynie reakcją obronną. Rosja, a dokładniej Stalin, tak mieszał (jeszcze w czasie przedwojnia) w polityce zagranicznej, aby to Hitler zaczął wojnę i się w niej wykrwawił.

Autor nie wybiela postaci i posunięć strony niemieckiej, domaga sie tylko, aby, tak jak zbrodnie nazistowskie były po wojnie nazwane po imieniu, zbrodnie radzieckie zostały sprawiedliwie ocenione.

Największe wrażenie wywarła na mnie nawet nie ilość przytoczonych źródeł, ale to jak na podstawie wyłącznie jawnych dokumentów Suworow doszedł do prawdy, która przez lata była skutecznie zasłaniana. Składając ziarnko do ziarnka autor "Lodołamacza" doszukał się prawdy, która jego samego przeraziła swym okrucieństwem.

Logika i jasność wywodu Suworowa do dziś mogą służyć za przykład.

Ważne jest też to, że autor, sam będąc Rosjaninem, nie jest antyrosyjski. Były szpieg, zaocznie skazany na śmierć, nie kala swej ojczyzny. Autor stara się po prostu być jak najbliżej faktów. Z perspektywy czasu (pierwszy raz książka ukazała się w 1989 r. w Niemczech, w 1992 r. w Rosji) oraz miejsca (żyjąc na emigracji w Wielkiej Brytanii) stara się o maksymalny obiektywizm.

Dziś książka nie pachnie skandalem, jednak i tak warto po nią sięgnąć, choćby po to, aby zrozumieć jak potężną armię może sformułować - kosztem tysięcy istnień współziomków - chory umysł wodza. Aby dojrzeć, jak wielka siła drzemie w polach naftowych i głodnym narodzie.

Wtórność w sosie własnym

2010-11-13T16:57:00.001+01:00

Marek Krajewski "Erynie"

O tym, że twórczość Marka Krajewskiego mnie nie zachwyca już pisałem.
Uważam, że jest to autor przereklamowany, intrygi kryminalne są niezbyt oryginalne zaś postacie narysowane zbyt grubą kreską.
Najnowsza powieść Krajewskiego - "Erynie" - wszystkie te grzechy powiela. Można nawet dorzucić jeszcze jeden zarzut - wtórność.
Co prawda tym razem akcja nie rozgrywa się we Wrocławiu a Lwowie, zaś główny bohater nie nazywa się Mock tylko Popławski, ale to tylko zasłona mająca przykryć autoplagiat. Klimat miasta, zamiłowani w rozpuście policjanci, poczucie upadku, potworna zbrodnia... to już było.
I, znając rzemieślniczą sprawność Krajewskiego - jeszcze nie raz będzie.

P.S. Tym razem reprodukcji okładki nie będzie. Ohydztwo, które zaprezentował nam wydawca według mnie nie powinno być pokazywane publicznie.

Czarna Msza

2010-10-29T16:52:00.011+02:00

"Czarna Msza. Almanach rosyjskiej fantastyki. T.2"

Cuda się zdajarzą. Na aukcji internetowej udało mi się za naprawdę niewielkie pieniądze dokupić sobie drugi tom, opisywanego już wcześniej przeze mnie almanachu.

Tym razem Fabryka Słów poczęstowała nas czterema opowiadaniami oraz publicystyką. Opowiadania podobały mi się, szczerze pisząc, umiarkowanie. Poprzedni zbiór, który składał się z większej ilości historii, był choćby przez sam ten fakt, bardziej ciekawy. W drugim tomie zmieściły się opasłe opowiadania, z których najbardziej w pamięć zapada Olega Diwowa "Dynks Billy'ego".

Perełką-ciekawostką jest natomiast publicystyka. Zamieszczona polemika Amnuela i Łukina dotycząca wyróżnienia kilkoma nagrodami opowiadania Siergieja Siniakina "Mnich na skraju Ziemi". Dwie tak kontrastowe oceny zostawiają Czytelnika właściwie przed jedynie słusznym wyborem. A brzmi on tak: trzeba sięgnąć po Siniakina i samemu ocenić! Dla polskich Czytelników jest on dostępny w antologi "Zombie Lenina" wydanej przez Solaris w 2001 roku.

PS. Wczoraj doszły książki, na które tak czekałam - było na co!

Straszny dwór

2010-10-23T21:38:00.001+02:00

Michał Majewski, Paweł Reszka "Daleko od Wawelu"

Ta książka miała ukazać się kilka miesięcy temu. Całość była już praktycznie gotowa, autorzy mieli jeszcze tylko przeprowadzić wywiad z prezydentem Kaczyńskim i rzecz miała iść do druku.

Ów wywiad miał mieć miejsce w kwietniu, bezpośrednio po wizycie Lecha Kaczyńskiego w Katyniu. Z oczywistych powodów do niego nie doszło...

O czym jest ta książka?

O polityce, ale nie tej którą codziennie obserwujemy w mediach, ale tej cichej - rozgrywanej w gabinetach, pełnej podjazdowych wojen, niejawnych sporów i personalnych zatargów,

W książce tej opisano m.in. funkcjonowanie zaplecza Lecha Kaczyńskiego - i, krótko mówiąc, jest opis przerażający - zamiast sprawnie funkcjonującego mechanizmu mamy siedlisko żmij wiecznie ze sobą rywalizujących, spiskujących i doszukujących się nieczystych zagrań u rywali.

Postać Lecha Kaczyńskiego wyłaniająca się ze stron "Daleko od Wawelu" jest pełna sprzeczności - w ciągu jednej chwili potrafi z miłego, sympatycznego człowieka przemienić się z zawistnego, podejrzliwego i małostkowego tyrana; nie ufa nikomu poza bratem, ale jednocześnie wymaga stuprocentowego oddania od innych; chce aktywnie grać na politycznym boisku, ale nie potrafi zebrać zgranej drużyny zdolnej wykreować jakikolwiek plan...

"Daleko od Wawelu" to książka potrzebna - ułatwia nam chłodną i rzeczową, pozbawioną męczeńskich naleciałości analizę tej prezydentury. Lektura obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych polityczną rzeczywistością naszego kraju.

"Polityka" - dźwięk kontra druk

2010-10-18T21:52:00.000+02:00

Lubię audiobooki - kilkakrotnie dawałem temu wyraz w swoich postach na blogu.
Niedawno postanowiłem przetestować 'słuchalną' wersję tygodnika "Polityka". Na stronie audioteki zakupiłem najnowsze wydanie, w osiedlowym sklepiku (jak co tydzień) kupiłem wersję papierową... i zabrałem się do porównywania.

Cena: pełne wydanie papierowe kosztuje 5 pln. Wydanie audio: o złotówkę mniej. Niestety, wersja do słuchania nie zawiera wszystkich artykułów z wydania tradycyjnego, a jedynie te 'najlepsze' (w opinii redakcji). Szkoda, że nie zamieszczono chociażby audio-wersji felietonów Stommy, Passenta, Tyma, które przecież cieszą się dużą popularnością wśród czytelników "Polityki"
Treść: teksty publicystyczne to nie to samo co proza. O ile w przypadku powieści dobry lektor dodaje uroku czytanemu tekstowi, to w przypadku artykułów o polityce, gospodarce, demografii itp. zdecydowanie łatwiej się skupić na druku. Złapałem się na tym, że czytając tekst z wydania papierowego trafiałem na akapity, które zupełnie mi umknęły gdy ten sam tekst poznawałem w wersji audio. Sprawa dodatkowo się komplikuje przy wywiadach - podczas słuchania czasem po prostu trudno się zorientować, która ze stron wypowiada daną kwestię.
Czas: po pierwsze - wersja audio ukazuje się wcześniej (już we wtorek wieczorem, podczas gdy papierową możemy kupić dopiero w środę). Audio-politykę możemy pochłaniać podczas surfowania po blogu, spaceru, prasowania... co pozwala nam zaoszczędzić czas, ale powiększa problemy z przyswajalnością tekstu, o czym pisałem powyżej. Z drugiej strony - sądzę, że przeciętny człowiek jest w stanie szybciej przeczytać tygodnik, niż go wysłuchać.
Podsumowanie - zostanę przy wersji papierowej. Z sentymentu do wydania papierowego, z chęci obcowania z pełną treścią... i dla rysunków Sawki i Mleczki. Sądzę jednak, że audiopolityka może być ciekawą propozycją dla osób niedowidzących, stojących w samochodowych korkach... i miłośników rynkowych nowinek.

2586 pomysłów na powieść

2010-10-16T20:03:00.000+02:00

Andrzej Pilipiuk "2586 kroków"
Kolejny zbiór opowiadań Wielkiego Grafomana, Mistrza Literatury Lekkiej i Łatwej, Seryjnego Wypluwacza Zdań, czyli Andrzeja Pilipiuka.
W "Krokach" nie spotkamy wiecznie pijanego egzorcysty Jakuba Wędrowycza.
A kogo spotkamy? Wampiry, wilkołaki, terroryści, komandosi, zwichrowani naukowcy, tajne służby... wszyscy oni z wdziękiem poruszają się w strefach alternatywnych wersji historii i światów nie-do-końca-naszych.
"2586 kroków" to doskonałe teksty na weekendowe popołudnie.
Książka dla chcących odsapnąć od powagi codzienności. Pełna humoru, inteligenta, miejscami kiczowata, ale zawsze interesująca.

Christophe Marc

2010-10-13T20:55:00.000+02:00

czyli miłego słuchania :>

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

W oczekiwaniu...

2010-10-08T09:39:00.006+02:00

Od wczoraj, dzięki pomocy pewnego Irlandczyka polskiego pochodzenia, trwam w oczekiwaniu...na książki. Ich porcja, jak napisał dziś do mnie sklep internetowy, w którym zaopatrzyłam się w trzy fantastyczne pozycje, może przyjść nawet pod koniec listopada. Nie szkodzi, poczekam:) Zwłaszcza, że jedna z nich ma być dla mnie prezentem choinkowym, który chyba od razu po przyjściu paczki zapakuję w kolorowy papier z bałwankami i reniferami, żeby nie kusiło:)

A tak swoją drogą, to nie pamiętam kiedy ostatnio byłam w takiej zwykłej księgarni...prawie wszystko kupuję przez net, więc lektury też. Jak się żyje według zegarka, to tak się ma. Jednak nie narzekam, pakowanie rzeczy do wirtualnego koszyka też ma przecież swoje plusy, choć oczywiście brak tu atmosfery i klasycznego snucia się między regałami.

Czekam...i tak sobie myślę, jak samej sobie zazdroszczę - już niedługo będę bogatsza o genialny słownik i dwie książki do poczytania...ale mam fajnie...chyba sprawdzę skrzynkę mailową, może zmienił się status zamówienia...nie przed chwilą patrzyłam...czekam...i tak półtora miesiąca...szybko zleci...w końcu mam jeszcze co czytać...idę poczytać...a potem sprawdzę skrzynkę...

NARESZCIE!

2010-10-07T21:37:00.000+02:00

Tak, tak - powyższy okrzyk dotyczy Nobla.
I nawet nie chodzi mi o samą postać Vargasa Llosy - ale o to, że w końcu Nagrodę dostał twórca rozpoznawany przez ogół czytelników, czytany przez tłumy, znany, komentowany.

Czyżby nadszedł kres nagradzania egzotycznych poetów znanych tylko garstce yntelektualystów i językoznawców?
Czyżby Nobel znów miał trafiać w ręcę pisarzy poruszających masy?
Marzenia...

Planowanie to podstawa

2010-10-02T22:40:00.002+02:00

źródło: klik

Balkan Balagan

2010-09-30T21:43:00.003+02:00

Jaka nazwa taka i muzyka.

Klezmerska, z nutką bałkańskiego szaleństwa.

Znaleziona oczywiście na Jamendo

Miłego słuchania:

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Szanowny złodzieju

2010-09-28T22:08:00.000+02:00

Szanowny złodzieju, który naszym klientem jesteś. Zapłać co nam masz zapłacić i nie zwlekaj zbytnio, bo ci komornika naślemy. I nie podskakuj zbytnio, bo my som wielka korporacyja a tyś pikuś, nawet nie pan pikuś, więc bądź grzeczny.

Tak mniej więcej można streścić podejście różnych firm do nas - dopóki nie jesteśmy ich klientami to o nas zabiegają, głaszczą i wodzą na pokuszenie. Z chwilą złożenia swego podpisu na cyrografie, przepraszam - umowie, zostajemy ustawieni w szeregu zgodnie z jakimś tajemniczym numerem i dostajemy do odegrania rolę szarego tłumu.
Żeby było jasne, nie domagam się podkreślania mej wyjątkowości na każdym kroku - wiem, że jestem tylko puzzlem.
Ale do szału doprowadza mnie comiesięczny sms od mojego operatora telefonicznego, który da się streścić jako zapłać teraz, bo naliczymy odsetki karne i wstąpimy na drogę sądową. Nigdy, a jestem ich klientem z 5 lat, nie spóźniłem się nawet o dzień, zawsze grzecznie i pokornie odprowadzałem haracz. Ale ostrzec mnie, na wypadek gdybym zechciał być niegrzeczny nie zaszkodzi, prawda?
Internetowy serwis aukcyjny, na którym wystawiam od kilku lat zbędne drobiazgi zablokował jedną z licytacji. Powód? Rzekomo sprzedawane przeze mnie płyty były 'nieoryginalne' - na jakiej podstawie to stwierdzili? Intuicja, zdolność podprogowego odczytywania informacji, donos samego Toma Waitsa, że mi tego albumu nie sprzedał? Nie wiem i pewnie się nie dowiem. Wraz z kilkoma licytującymi zostałem na lodzie. A do tego poczułem się, jakby ktoś mi napluł do kieszeni. Może to nieszkodliwe, ale z pewnością mało przyjemne.

Ścieżka, którą podążają korporacje to w istocie droga ku przepaści. Jeszcze chwila, a wykonają wielki krok naprzód - klienci traktowani jak złodzieje i oszuści pokornie przyjmą tę rolę i zaczną kantować.

Królestwo pisania

2010-09-24T23:30:00.002+02:00

źródło: http://www.whereiwrite.org/

Kolekcja książek, kolekcja puszek (cytat)

2010-09-06T22:19:00.001+02:00

Dom o wyższym kapitale kulturowym najłatwiej rozpoznać po tym, że kolekcja książek jest większa od kolekcji puszek po piwie.

link: Wikicytaty

Autor: doktor Dominik Antonowicz
Źródło: Adam Leszczyński, Studia to nie towar, Gazeta Wyborcza, 13 lutego 2008

Typy czytelników

2010-09-05T15:44:00.003+02:00

Od lat obserwuję różne rodzaje osób czytających; badam je pod szkłem powiększającym, wybrane jednostki poddaję testom laboratoryjnym, sprawdzam pod mikroskopem...

I oto nadszedł czas by podsumować wyniki badań i zaprezentować światu, jakie są najpowszechniej występujące rodzaje czytelników.

- Beściarze - czytują tylko i wyłącznie bestsellery. Najlepiej piękne wydania, w twardej oprawie i twarzą filmowego gwiazdora na okładce. Wszak wszystkim wiadomo, że sztuka musi być piękna.

- Językowcy - wyznają zasadę, że każdy przekład to zbrodnia, dlatego czytają tylko w językach oryginałów. Wśród językowców istnieje wewnętrzna gradacja - im rzadszy język tym lepiej. Na samym dole drabiny są czytający w plebejskim angielskim, zaś na szczycie Ci, którzy opanowali języki azjatyckie i suahili.

- Gatunkowcy - obracają się tylko w kręgu danego gatunku. W znajomości jego prawideł, bohaterów i twórców osiągają mistrzostwo, w innych gatunkach są totalnymi ignorantami. Przykładowo miłośnicy kryminałów nie mają pojęcia o istnieniu Harry'ego Pottera, ale znają na wylot płytotekę Wallandera.

- Elitarni - tylko książki z górnej półki, czasem tak wysokiej, że już tylko oni tam sięgają. Im mniej zrozumiale i mniej popularnie tym lepiej. Ich ideałem jest trylogia o obieraniu ziemniaka albo poetycki traktat o wypisanym długopisie.

- Pożeracze - czytają wszystko, od etykiet na butelkach z colą, poprzez powieści, na stopkach redakcyjnych skończywszy. Czytanie jest dla nich czynnością niemal fizjologiczną. Świat nie nadąża z produkcją tekstów, wskutek czego pożeracze są w stanie permanentnego niedosytu.

- Zbieracze - czytanie jest dla nich sprawą drugorzędną. Istotne jest posiadanie jak największej ilości książek, a następnie porównywanie się z innymi zbieraczami. Ich mieszkania składają się z wąskich i krętych tuneli ułożonych z tysięcy tomów. Marzenie każdego zbieracza to zagubić się w tym labiryncie i nigdy nie wrócić do świata zewnętrznego.

Kolejny cytat

2010-09-01T23:32:00.000+02:00

"Jeżeli zabałaganione biurko jest znakiem zabałaganionego umysłu, znakiem czego jest puste biurko?"

źródło: WikiCytaty

Bestsellery

2010-08-31T23:35:00.003+02:00

"Trzej muszkieterowie", "Krzyżacy", "Wyspa skarbów"

To wtedy były czytadła dla pensjonarek.

Dzisiaj nazywamy je klasyką.

Zastanawiam się, co z dzisiejszej literatury popularnej będzie rozpoznawalne przez następne pokolenia,

Patrzę na listę bestsellerów... kandydatów brak.

Znalezione w sieci

2010-08-31T22:16:00.002+02:00

"kiedy dzieci ustalają między sobą hierarchię — kto ładniejszy, kto bogatszy, kto najlepszy w sporcie — dzieciom inteligencji rodzice mówią, że są ponad to"

źródło: http://quiston.tpsa.com/blog/index.php/archives/736

Viy

2010-08-25T21:51:00.005+02:00

Pisałem już o rewelacyjnym (wg mnie) serwisie z darmową muzyką - Jamendo.

Oto moje ostatnie 'znalezisko' - ukraiński Viy.

Polecam!

Na zachętę klip z youtube:

Kto czyta ten frajer - i inne smutne refleksje

2010-08-23T10:44:00.002+02:00

Polecam lekturę wywiadu z Beatą Stasińską, współzałożycielką wydawnictwa W.A.B.

http://wyborcza.pl/1,75475,8277084,Kto_czyta__ten_frajer.html?as=1&startsz=x

Katalog

2010-08-21T13:09:00.001+02:00

Pewnego dnia orientujesz się, że masz sporo książek. Naprawdę sporo, więcej niż Ania spod ósemki i kuzyn Piotruś. Prawie tak dużo jak Adaś, ten którego tata ma nowy samochód. No, ale u Adasia to są głównie komiksy, to się nie liczy.
Tak więc masz sporo książek. Prawie dziesięć. To już na półce wygląda poważnie. Jesteś poważny, więc robisz sobie listę tych książek - bo poważni ludzie na filmach mają takie listy. Gdy na urodziny dostajesz od Dziadka nowego Karola Maya - jesteś szczęśliwy, bo możesz dopisać go do swej "ewidencji".
Po jakimś czasie ta pojedyncza kartka przestaje ci wystarczać. Wszystkie dane przepisujesz do Zeszytu, takiego grubego, ze sztywną okładką. Przy okazji dopisujesz dodatkowe dane - obok autora i tytułu zaznaczasz jeszcze gatunek, datę wydania, ilość stron.
Całość wygląda poważnie, naprawdę poważnie.
Czujesz się jak ten pan, co to w telewizji miał taką dużą bibliotekę i rozbudowany katalog.
Mija trochę czasu i zeszyt ukazuje ci swe braki. "Tomki" przestają się mieścić w swej części i wychodzą poza swą literę. Wkrada się mały zamęt w twój uporządkowany świat.
Przez jakiś czas jeszcze się bawisz w papierową ewidencję, ale potem zniechęcony to rzucasz.
Przez moment próbujesz ratować katalog przy pomocy papierowych fiszek. Gdy ginie ci czwarta z kolei, rezygnujesz.
Twoje książki przez kilka lat są niespisane. Strach pomyśleć, co by się stało, gdyby nadszedł jakiś wielki kataklizm. Potomni nie byliby w stanie ustalić tytułów, które miałeś. Straszne.
Pewnego dnia, gdy twe książki nie mieszczą się na jednym regale (i walczysz z IKEĄ by zdobyć drugi, mniej więcej taki sam) postanawiasz znowu zapanować nad swym katalogiem. Pomny doświadczeń z przeszłości rezygnujesz z wersji papierowej. Jako człowiek nowoczesny zakładasz sobie "specjalną bazę danych" w swym komputerze. Przez pół weekendu wklepujesz autorów i tytuły. Przez drugie pół poprawiasz literówki.
Potem, jako osoba przezorna, tworzysz kopię zapasową, na wypadek awarii komputera. Umieszczasz ją w bezpiecznym miejscu (w razie, gdyby nadszedł kataklizm...). Chyba dopilnowałeś wszystkiego.
Jesteś zadowolony. Masz ewidencję, bez wad, nowoczesną.
Mija znowu trochę czasu. W pewien sobotni poranek orientujesz się, że od dłuższego czasu nie uzupełniałeś katalogu. A przecież trochę nowych książek doszło. Przez pół weekendu...
Ale grunt to porządek!

Czarny Petersburg

2010-07-25T13:44:00.016+02:00

Władimir Wasiliew "Oblicze Czarnej Palmiry"

Ostatnio dobieram lektury według pokrętnego klucza: szukam rosyjskich autorów, którzy są bardzo dobrze znani w swojej ojczyźnie i prawie nierozpoznawalni u nas. Na szczęście jest kilka wydawnictw, które nie patrząc wyłącznie na zyski, wydają taką lekturę. Mam na myśli m.in. Fabrykę Słów, oficynę odstraszającą przeciętnego mola książkowego kiczowatymi okładkami. Jednak, kiedy przyjmiemy zasady takiej konwencji, możemy zająć się tekstem. A drukowane opowiadania z gatunku fantastyki są naprawdę godne zauważenia. Nie jestem fanem, ani znawcą książek z tego działu, ale dzięki poszukiwaniom w ofercie wspomnianego wydawnictwa, trochę nadrabiam braki.

Ostatnio w ręce wpadła mi na wyprzedaży w markecie(sic!)książka Wasiliewa - współautora osławionego już "Dziennego Patrolu".

"Oblicze Czarnej Palmiry" to kolejny wariant kontynuacji historii ze świata Ciemnych i Jasnych, które tym razem toczą się pomiędzy Moskwą, Odessą(Białą Palmirą), Kijowem, a Petersburgiem, czyli tytułową Czarną Palmirą.

Dużo w tej książce takich smaczków, które korespondują z dzisiejszą rzeczywistością rosyjską - dla mnie to uczta:) Czytając Wasiliewa w pewnym momencie złapałam się na myśli, że mam wrażenie, jakbym rozmawiała z kimś obcym, ale o wspólnych znajomych i z każdą stroną było mi bliżej do autora.

Oczywiście znajdą się i tacy, dla których to już nie będzie "prawdziwa" kontynuacja Patroli, którzy znajdą tylko takie nieścisłości, jak inne tłumaczenia imion bohaterów, czy doszukają się "przekłamań" w ustalonych w "Dzienny Patrolu" zasad. Dla mnie nie ma to większego znaczenia, dla mnie ważne jest, że udało misie przy tej książce nie tylko wypocząć, ale i uśmiechnąć z przekąsem.

PS. W porównaniu z okładką oryginału, ilustracja na polskim wydaniu wydaje mi się jednak dość wysublimowaną propozycją, choć zupełnie nie powiązaną z tekstem...

Basquiat - cytat

2010-07-24T21:56:00.002+02:00

"-Twój ojciec pochodził z Haiti, czyż nie?

-Tak

-Hmm. Interesujące. Kiedy dorastałeś, czy w twoim domu wisieli jacyś prymitywiści?

-Co masz na myśli? Haitańczycy?

-Tak

-My nie wieszamy ludzi w domach, tylko na ulicy"

Lech Majewski "Basquiat. Nowojorska opowieść filmowa" s.76

Wizje upadku

2010-07-15T13:55:00.002+02:00

Władimir Sorokin "Dzień oprycznika"
W niedawnej recenzji książki Sorokina "Lód" stwierdziłem, że jeszcze wrócę do tego autora.
Cóż, słowo się rzekło - tym razem los wskazał na stojącą na bibliotecznej półce książkę "Dzień oprycznika".
Jest to mocno schizofreniczna (jak to u Sorokina) wizja Rosji roku 2027. Kraj oddzielony jest od zagranicy wielkim murem, na ulicach płoną nieprawomyślne książki, wymierza się karę chłosty, a wrogów absolutnego Monarchy ściga Oprycznina - tajna, bezlitosna policja, której symbolem jest ucięta głowa psa i miotła.
Przedstawiona przez Sorokina historia jest przerażająca. To świat pełen wynaturzeń, podłości skrywającej się za szczytnymi hasłami, instrumentalnie wykorzystywanej religijności. Świat, w którym przemoc i nihilizm osiągnęły swoje apogeum.
Niestety, mimo że sama wizja przyszłości Rosji wciąga i przeraża czytelnika, to literacko ta książka nie broni się do końca. Dzień z życia oprycznika jest chaotyczny, absurdalny i poza pokazaniem "strasznego zamysłu" autora i żonglerką seksem i gwałtem nie wnosi zbyt wiele nowego.

Monopolista

2010-07-13T20:44:00.003+02:00

Szymon Hołownia "Monopol na zbawienie"

Lubię i cenię książki Szymona Hołowni. Jest on rzadkim (by nie powiedzieć - unikalnym) przykładem osoby o religii piszącej lekko, lecz inteligentnie, z szacunkiem dla różnych postaw, bez przerysowań, agresji i zacietrzewienia.

Kilka dni temu w moje dłonie wpadła kolejna książka tego autora - "Monopol na zbawienie". Co prawda "rozrywkowa" otoczka (książka zawiera w sobie grę, wzorowaną na popularnym "Monopolu") nieco mnie odstraszała, ale... przecież Hołownia to marka sama w sobie, nie ma co wybrzydzać.

Jaki jest "Monopol na zbawienie"?

Trudno mi wydać jednoznaczny werdykt. Z jednej strony Hołownia powiela pomysły, a czasem wręcz całe przykłady-anegdoty ze swoich poprzednich książek, zwłaszcza z "Kościoła dla średniozaawansowanych". "Monopol" nie wnosi do twórczości tegoż autora zbyt wiele, jest po prostu kolejną niezłą książką o tematyce około-religijnej.

Z drugiej strony - takich książek w Polsce jest tak mało, że należy się cieszyć z każdego akapitu. Dyskusje religijne w naszym kraju zazwyczaj są polane sosem agresywno-moralizatorskim; na tym tle książki Hołowni wyglądają niczym ostoja spokoju, humoru i wyrozumiałości.

Czytając "Monopol" kilkakrotnie zadałem sobie pytanie, czy ta książka nie byłaby lepsza, gdyby odjąć jej 1/3 zawartości. Może wtedy byłaby bardziej spójna, mniej powtarzalna?

Zimni blondyni

2010-06-29T10:29:00.002+02:00

Władimir Sorokin "Lód"
Do tej pory nie czytałem żadnej powieści Sorokina - mój jedyny kontakt z jego twórczością to scenariusz do filmu "Moskwa" wydrukowany kilka lat temu w "Literaturze na świecie"
Sama fabuła "lodu" nie jest zbyt odkrywcza - wśród nas żyje tajemnicza grupa "przebudzonych" - niebieskookich blondynów, poszukujących wśród zwykłych ludzi swoich pobratymców. Poszukiwania są brutalne; polegają na uderzeniu lodowym młotem w pierś i skutkują albo "przebudzeniem" kandydata albo jego śmiercią.
Poznajemy kilku kandydatów, mocno przerażonych tym, co się wokół nim dzieje. Zanim zrozumieją, co się stało i kim naprawdę są będą rozpaczliwie miotać się w poszukiwaniu ratunku.
Ale nie fabuła jest największą wartością tej książki. Sorokin wyśmienicie bawi się językiem - praktycznie każdy bohater książki mówi inaczej, używa innych słów, innej składni.
Lektura "Lodu" to wycieczka po zawiłościach ludzkiej mowy, dodam, że wycieczka pełna naturalizmów, wulgaryzmów i dosadności. Cóż, tak się teraz mówi.
"Lód" nie powala na kolana. Ale jest napisany sprawnie i na tyle interesujący, że pewnie do twórczości Sorokina jeszcze wrócę.

Ignorant

2010-06-10T14:33:00.002+02:00

Ile razy w swoim życiu słyszeliście zdanie typu "nie wyobrażam sobie, żeby inteligentny (normalny/oczytany) człowiek nie przeczytał ..." i tu wstawcie tytuł jakiejść klasycznej książki, najczęsciej z repertuaru patriotycznego albo "klasycznego".
Przyznaję bez wstydu, że mimo mej miłości do książek nie przeczytałem wielu "kanonicznych" pozycji. Nigdy nie ukończyłem "Ulissesa", przebrnąłem przez tylko 1 tom "W poszukiwaniu straconego czasu", obca jest mi twórczość Sienkiewicza, Reymonta i spora część Żeromskiego, Dumasa, Josepha Conrada...
Co gorsza, nie mam nawet zamiaru w panice i z rumieńcem wstydu rzucać się do nadrabiania zaległości. Jakoś znoszę pełne potępienia spojrzenia inteligentnych ludzi i obnoszę się z literacką abnegacją.
Po prostu - chcę by czytanie sprawiało mi przyjemność i dlatego wybieram sobie lektury IMO dobre i zajmujące. Pozycje obowiązkowe omijam.
Możecie mnie wykląć.

Mroczny Bosch

2010-06-06T17:38:00.002+02:00

Michael Connelly "Ciemność mroczniejsza niż noc"
Słoneczna pogoda nie sprzyja nazbyt ambitnym lekturom. Postanowiłem sięgnąć więc po jakiś dobrze zapowiadający się kryminał.
Wybór padł na "Ciemność mroczniejszą niż noc"; i tak, zupełnie przypadkowo trafiłem na naprawdę inteligentną, sprawnie napisaną i wciągającą powieść.

W telegraficznym skrócie. Były agent FBI McCaleb zostaje poproszony o pomoc w rozwiązaniu zagadki brutalnego morderstwa, którego ofiarą padł znany policji alkoholik.
W tym samym czasie rozpoczyna się proces popularnego reżysera podejrzanego o zabójstwo na tle seksualnym.

Czy postać detektywa Harry'ego Boscha tyllko przypadkiem łączy obie sprawy? Czy ponure i mroczne obrazy jego imiennika, Hieronima Boscha, mają coś wspólnego z tymi zabójstwami? Gdzie znajduje się granica, za którą jest już tylko "ciemność mroczniejsza niż noc"...?